Со инаугуративната миса во Ватикан, папата Лав Четиринаесетти официјално ја започнува неговата служба како 267-ми поглавар на Римокатоличката црква.
Претходно, на папата му беа врачени официјалните симболи на неговата папска функција: палиумот, литургиската облека, и папскиот – рибарски прстен.
Во визуелниот театар на Ватикан, малку нешта имаат толку тежина колку облеката и прстенот на папата. Нивниот дизајн не е резултат на мода или удобност, туку на вековна симболика, мистичен авторитет и теолошка длабочина. Тие се јазик на тишината, во кој секој детал шепоти за света моќ, трансценденција и неприкосновеност.
Бела облека на човекот во бело
Од времето на папата Пиј V (1566–1572), доминиканец кој одбил да ја замени белата мантија на својот ред со пурпурната боја на папскиот авторитет, белата боја станала заштитен знак на папите. Белото е боја на воскресение, чистота, но и жртва – особено кога се носи како униформа на човек кој себеси се нарекува „слуга на слугите Божји“.
Мантијата (или „сутана“) не е обична облека – таа е духовна кожа. Трите реда копчиња на неа често се толкуваат како симбол на Светото Тројство, додека папскиот плашт (mozzetta), кој се носи над неа, е знак на пастирската власт. Шапката што понекогаш ја носи – camauro – неодоливо потсетува на античкиот римски сенатор, а тоа и не е случајно: Римокатоличката црква никогаш не се откажала од наследството на империјалниот Рим.
Папскиот прстен: „Прстенот на рибарот“
Можеби најмистичен симбол е прстенот кој папата го носи – познат како Anulus Piscatoris, или „Прстенот на рибарот“. Тоа не е накит, туку печат. Со него се потврдуваат документи, се благословуваат народи, а некогаш бил дури и знак за верност – епископите и кралевите го бакнувале како признание за врховенството на „наместникот на Христос на земјата“.
Самиот мотив на прстенот – Свети Петар како рибар – е повикување на Евангелието: „Од сега ќе ловиш луѓе“ (Лука 5:10). Тој лов не е присила, туку пастирска одговорност. Симболиката е двојна – папата е наследник на Петар, но и чувар на мрежата која повикува, собира и простува.
По смртта на секој папа, прстенот ритуално се уништува. Со тоа завршува неговата власт – барем на земјата. Идејата дека авторитетот не е лична сопственост туку служба, останува суштински католички став.
Папската облека, како и прстенот, не е само религиозен костим. Таа е жив документ на историјата, контроверзија и моќ. Од времето кога папите се крунисаа со трокруна (тиара) – симбол на нивниот авторитет над небото, земјата и пеколот – па се до поедноставен, речиси монашки изглед на починатиот папа Франциск, е јасно дека облеката може да биде и духовна порака и политички став.
Редакција Фронтлајн
