Државниот пазарен инспекторат е една од институциите на државата која се соочува со зголемен обем во изминатиот период. Појавата на пандемијата, со себе, донесе и бројни правила и протоколи кои се однесуваат на економските оператори, а токму пазарните инспектори се оние врз чии плеќи падна големиот предизвик за проверка и контрола околу тоа колку новите прописи наменети за заштита на населението, операторите навистина ги почитуваат.
Инспекциските служби, генерално, се суштински дел од државнта администрација,. Во таа насока и пазарната инспекција е особено значајна државна институција. Нејзината улога и важност дојдоа уште повеќе до израз во пандемиските услови во кои опстојуваме, а ние, граѓаните, сме тие кои постојано ги повикуваме овие инспектори на будност и присуство на терен.
Следствено, сосема оправдана и јасна е потребата од соодветна кадровска екипираност на ДПИ и неопходноста од поголем број на „теренци“, отколку на класични административци, а имајќи го предвид делокругот на надлежност на институцијата. Основната мисија поради која постои ова тело е контролата на пазарот и спроведувањето на прописите од сродните области и истата се одвива, првенствено, на терен и е мобилна.
Деновите зад нас, во јавноста особено актуелна е полемиката која ја отпочна директорот на оваа институција и кој, впрочем, преку неа сака да укаже на потребата од соодветна стручност и квалификации на вработените во овој инспекторат. Од друга страна, жешка тема низ медиумските кулоари веќе одамна е бројката на лица вработени согласно со Охридскиот рамковен договор. Дел од тие лица на буквален начин, континурано, ни ја демонстрираат разликата помеѓу тоа „да се биде вработен“ и „да се работи“.
За поздравување е иницијативата на сегашните власти да се одгатне долгогодишниот проблем во однос на тоа зошто овие лица фигурираат на платен список, а не се распоредени суштински на своите работни места. Не е лоша ни идејата, овие човечки ресурси да се распределат низ разните државни институции и конечно, споменатите луѓе да почнат да ја заработуваат својата плата. Меѓутоа, не смееме да се изземеме од одговорноста овие лица да бидат распределени во градови и на позиции каде навистина има потреба од нив.
Од тие причини, не смееме да останеме ниту имуни на криците на челникот на институцијата која е една од поважните алки во системот. Тоа што како јавност и граѓанство не сме навикнати да слушаме често вакви „негодувања“, зборува за нивото на демократски развој и воопшто не значи дека истите се непосакувани и непотребни. Напротив, ваквите јавни настапи на луѓето кои менаџираат со државните институции, а преку нив и со нашите, јавни пари, треба да ги има и повеќе и почесто.
Да не се помируваме дека дошол денот кога треба да аплаудираме на нормални работи, туку да ги поддржиме функционерите кои се обидуваат да покажат и докажат интегритет и кредибилитет. А, како што во една друга прилика неодамна, за преписката помеѓу министерот за здравство и шефот на државата, тогаш премиерот Заев изјави дека несогласувањата не се проблематични и истите треба да ги има, да го повториме тој став и сега. Но, исто така, да го демонстрираме и на дело и ние и премиерот, за да зборот навистина биде збор.
Иван Дургутов
