„Бејрут е во шок, сите сме во тага и неверување. Глетката на пристаништето е како сцена од најлош апокалиптичен филм. Јас живеам во близина и од мојата зграда до пристаништето нема ниту еден здрав прозорец. Улиците се покриени со стакло, урнатини и паднати алуминиумски рамки… Зградите покрај брегот се комплетно уништени. Сè е уништено. Жално е на улиците на Бејрут“, вели за „Гласот на Америка“ (VOA), Македонка Трајковска, која веќе една година живее во Бејрут каде работи во УНИЦЕФ.
И додека државата се соочува со сериозни економски и социјални проблеми, расте бројот на инфекции на Ковид-19. Уништувањето на житните резерви само дополнително ја усложнува ситуацијата во државата која е зависна од увоз на храна, а која сега остана без пристаништето преку кое тој увоз се реализираше во најголем обем.
„Откако во експлозијата изгоре силосот со жито се проценува дека Либан ќе има храна за следните четири до пет недели. Последните проценки се дека гладот е неизбежен, бидејќи 70 проценти од храната се увезува и тоа најчесто преку пристаништето во Бејрут. Сега се подготвуваат пристаништата на југот за да примат достава на храна, но тоа е долгорочен процес. Другиот аспект на хуманитарната криза е што сите хуманитарни пратки на храна за Сирија доаѓаа преку пристаништето во Бејрут. Изгореа над 17 хангари со хуманитарна помош, како и магацинот на Министерството за здравство со најголемите медицински залихи за цел Либан, вклучително и со опремата за превенција од коронаворусот. Така, од секој аспект државата е во една навистина сериозна криза“, вели Трајковска.
Децата во Либан се особено погодена категорија во целата оваа ситуација.
„Околу 300.000 луѓе останаа без дом. 80.000 од нив се деца. За да биде катастрофата поголема 12 јавни здравствени установи и 34 училишта се уништени. Ова е сериозен удар за децата и долгорочно последиците ќе бидат големи“, вели Македонка Трајковска.
Целото интервју на Анета Шијакова со Македонка Трајковска за Гласот на Америка, ТУКА.
