Ен Месман, докторка во ургентен центар во Детроит, САД, вели дека знаела дека нешто не е во ред кога приметила дека развива несоница и нетрпение кон луѓето кои ги сака, вели таа во интервју за Ројтерс.
Ен, кон крајот на март приметила дека страда од несоница, кога само во една смена од 9 часа, од Ковид-19 починале 7 пациенти. Не верувала дека тој драматичен ден на работа може да влијае на неа, со оглед на тоа што како вработена во итната служба секојдневно се соочувала со смртни случаи.
Можеби фактот што требала телефонски да им ги соопштува тажните вести на фамилиите на починатите, бидејќи најстрого е забрането присуство на блиски на пациентите во болнците, придонел до покачувањето на стресот.
Ен помислила дека и несоницата е последица на постојаните грижи за сопственото здравје заради опаднатиот имунитет, или опасноста да им го пренесе вирусот на нејзините две деца на 8 и 9 годишна возраст.
Во медиумите, исто така, се појавиле и фотографии од пациенти кои ја изгубиле битката со корона вирусот, и тоа токму од болницата каде што таа работи, па таа помислила дека можеби роднините на починатите ќе ги видат фотографиите и ќе се загрижат што нивните сакани се во ист „куп“ со туѓинци.
„Мислам дека тоа ми беше повознемирувачко и од самата смрт“, вели Месман во интервјуто.
Траумата низ која поминуваат здравствените работнци кои се на првата линија во борбата со пандемијата од Ковид-19, е слична на онаа на војници кои се враќаат од воени фронтови, велат експерти за ментално здравје.
Психијатрите во Маунт Синај болницата во Њујорк предвидуваат дека 25 – 40% од здравствените работници во САД може да стекнат пострауматично стрес нарушување како резултат на нивното активно учество во спречување на пандемијата.
А. Н. Стојчевски
