пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Од чисто идеолошка позиција – сакам кога жената го провоцира патријархатот – ми се допадна вчерашниот крик на градоначалничката Арсовска против Мицкоски и неговите луѓе кои, како што вели и самата, „фатени се директорчиња со рачиња во медот“. Ми се допадна и кога рече за Мицкоски дека „никогаш нема да излезе од тендер-матрицата“.
Прво, да се обидам да ја објаснам идеолошката позиција со која го почнав овој текст, и да објаснам што значи тоа кога велам „сакам кога жена го провоцира патријархатот“. Прво надградба, што би рекол Маркс, а потоа ќе се вратиме на материјата.
За жените во оваа средина и натаму важат истите пежоративни термини, без разлика дали тие биле градоначалнички или „домаќинки“. Прво, разведена жена е „распуштеница“, немажена жена е „бабетина“, „милфица“, „нероткиња“, „проклета“, „ороспија“; ако, пак, жена се занимава со политика, таа мора да биде „грозна, грда, асексусална, недо*бана“. Зборовите во овој случај ни се важни затоа што преку нив ја читаме состојбата на духот.
Од именките почнува сè, поточно, она што ние го нарекуваме/означуваме во нашиот логоцентричен свет, така го набљудуваме и така кон него се одредуваме. Сите овие поими се барокни и страшно се навредливи за жените. Речиси никогаш или многу ретко, за некој маж од јавната сцена ќе прочитате дека е „недоебан хистерик“, или дека е во „машки климакс“, или „му фали пи*ка“. За жените, без разлика на нивните ставови, системски се одговара/опонира. Познавам премногу жени кои се навредувани по тој клуч, навредувани по тој „патерн“.
Каде лежи трикот? Во односот кон жената, во тој нов талас, во тој „ривајвл патријархат“, во тоа автопонижување на девојките, третирање на женското тело како комодитет, тоа прифаќање на имиџ или улога на сексуална работичка-волонтерка во потрага по „сигурен“ брак итн.
Проблемот на жените е тоа што мажите не се никаков посилен пол, мажите на жените, во суштина, ништо не им одредуваат, ниту жените се нивна потреба за корист и телесно задоволство, а сите оние жени кои еманципаторски излегуваат од патријархатот, речиси секогаш се страшно навредувани и дискриминирани. Не е работа на жените само да раѓаат, молчат, работат и заработуваат, за да не им „лепнат“ етикета дека се „спонзоруши“, ами жените се тука да бидат инфериорни (така им сугерир патријархатот) на секој друг начин.
Ова го пишувам затоа што ваквиот однос кон жените не е моето образование, не е дел од мојата култура, ниту е дел од мојата семејна слободарска традиција, ниту е дел од мојот брак, апсолутно ништо. И во таа идејна смисла, јас Арсовска ја поддржувам и сметам дека треба „да му го расплаче“ на Мицкоски и неговиот патријархат, а следствено и на неговите полтрони кои се тресат пред него. А сега, што би рекол Маркс, да се вратиме на материјалната надградба.
Арсовска е исклучително катастрофална градоначалничка на Скопје. Пред да влезе во трка, би морала да знае прво каде влегува, на што ќе наиде – башка влегува во апсолутно „машки свет“. Сите знаеме дека „вмроовците“ се исклучително трибални, а со тоа и многу насилни. Во таа политичка партија има неверојатни страсти и желби кои секогаш, ама секогаш завршуваат со насилство или самоволие, бидејќи партијата е нивниот патерн кој се конституира во една личност. Арсовска, пред да влезе таму кајшто влезе, би морала тоа да го знае, вака, од друга страна, мене ми изгледа на апсолутен дилетант. И нека ми прости за овој збор, ама тоа е така бидејќи не може поинаку да биде.
Што се однесува до град Скопје, ги гледам и слушам реакциите од демократската јавност која, во голема мера, беше дел од тимот на Шилегов: сите проекти ги запрела, а ако ги продолжеше, сигурно ќе произведеше некој смислен и важен јавен интерес за скопјани. За речиси една година, Арсовска не само што нема реализирано ниту еден свој проект, туку прекина неколку важни проекти наследени од нејзиниот претходник, меѓу кои, најважен беше „Бас рапид транзит“, проект за кој беа обезбедени 70 милиони евра од Европската банка.
Нема сè уште бесплатен јавен превоз, нема нови паркови, ниту ѓубрето не се собира навремено, а постојано никнуваат и нови диви депонии.
Една година измина од мандатот на Арсовска, и во овој период видовме како прекинува проекти, ја партизира администрацијата, бега од соочување со советниците од опозицијата и од прашања на новинарите.
Со сето тоа неработење и сета таа неспособност, Арсовска се докажа како најнеуспешниот градоначалник на Град Скопје и едно од најголемите разочарувања за граѓаните, чија доверба ја изневери.
Арсовска ја погреши партијата, ја погреши логистиката пред да влезе во трка. Слабо разбра дека женската солидарност е нејзиниот најголем адут во искучително „машката партија“ на Мицкоски. Притоа, не е Скопје Иран, а може да биде; Мицкоски не е ајaтолах, ама може да биде Хомеини, ако само за момент бидеме невнимателни. Немојте да се лажеме, ве молам. Сè е отворено и ништо не е неможно.
Текстот е личен став на Авторот. Дозволено е преземање на текстот според лиценцата Creative Commons 4.0.
