Источниот сосед, Република Бугарија, денеска ги има своите нови предвремени парламентарни избори. Во временска рамка од четири месеци, бугарските избирачи по втор пат ќе имаат можност да се изјаснат за тоа кој сака да ја води нивната влада во периодот кој претстои.
По неуспешните избори од месец април годинава, односно измешаните и тесни резултати кои не дозволија формирање на соодветно парламентарно мнозинство, нашиот сосед повторно ќе бира кој ќе биде на кормилото и кој ќе биде првиот меѓу еднаквите. Техничката влада што бугарските граѓани ја имаа во меѓувреме, беше буквално „ни на небо, ни на земја“. Заедно со претседателот Румен Радев, владиниот состав не успеа да собере храброст и да покаже политичка зрелост ниту за да почне да ги решава горчливите прашања кои полека се наталожија на бугарското тло, а не пак „со полна јурисдикција“ истите и целосно да ги реши.
Покрај новото вето кое во име на „европските и добрососедски односи и поддршка“, го искористи на јунскиот самит на ЕУ, она што го карактеризираше изминатиот период и дополнително фрла сенка на македонско – бугарските односи, се дрските и невкусни делови од изборната кампања на некои од кандидатите таму. Имено, дури и нашето МНР, кое како делумно да беше и во зимски сон по ова прашање, конечно мораше со официјална нота да реагира за појавените несоодветни изборни спотови во Република Бугарија и да побара официјално оградување од истите.
Бугарското предизборие отиде до таму, што, македонскиот убавец од град – Охрид, нашиот град под заштита на УНЕСКО, во некои од тамошните спотови се прикажуваше како да е бугарски град и како да е извор на некаква „бугарштина“. А, за да биде иронијата уште поголема, една од флоскулите кои бугарската дипломатија, деноноќно ги користи, за да ја одбрани употребата на нивното вето и рампа на нашиот евроинтегративен пат, е дека наводно Северна Македонија е таа која имала претензии кон делови од територијата на денешна Бугарија.
Напротив, последните случувања кај комшиите ја разоткриваат фактичката состојба дека токму некој друг изразува недозволиви територијални претензии кон туѓа државна територија и како памфлет користи еднострани чувства за припадност. Уште позагрижувачки е, ако помислиме дека некои од потенцијалните учесници од идниот состав на највисокиот дом на Бугарија се токму оние кои користат ваква реторика и ловат гласови на крајно неевропски и нецивилизациски начин.
Нека е и изборна кампања, нека е и дека целта ги оправдува (или сепак само определува) средствата, но што е многу, многу е. Градењето пријателство, уважувањето на европските вредности и обединет континент, едноставно не се можни, ако еднаш засекогаш не се помириме и не успееме да ја доловиме поентата дека вистинските пријатели меѓу себе не го прават тоа што денес Република Бугарија и го прави на Северна Македонија.
Иван Дургутов
