Пишува: БРАНКО ТРИЧКОВСКИ
Историчарите кои се противат на договорите со Бугарија, не се борат за Македонија, туку за своите кариери.
Против можната компромитација на својата дејност.
Против можните обвинувања дека свесно учествувале во формирањето на цел еден свет на заблуди и лаги во кои долго време живеела целата нација.
Но, ова е вододелница: или ќе падне системот на нивните интерпретации, лаги и конструкции или ќе падне Македонија како лага.
Да, да, нема трето.
Ова го кажувам многу упростено, во реалноста работите се посложени, но основата на таа разделница е ова што тука го пишувам.
Мислам дека и во овој страв што го доживуваат денеска, прават голема грешка: никој не им ги забранува интерпретациите и наративите што ги наметнуваа на општеството, но за да можат да продолжат со таа работа, ако сакаат, се разбира, мора да се соочат со фактите кои во отворениот свет не се веќе внатрешен монопол и многу често се различни од содржината во нивните книги и учебници. Во спротивно своите трудови ќе можат да си ги напикаат во квазиисториските шупаци понеже предметот на нивното интересирање ќе исчезне, меѓу другото, со голема помош на нивната „наука“.
Третата грешка е нивниот обид во хистеријата што се крена околу таканаречената асимилација, не само да ја бранат својата позиција и своите кариери, туку во утврдувањето на лагата за Македонија и за македонската нација, низ срамната борба против Европа, да обезбедат нови пласмани за себе.
Лудило!
На фотографијата, познатиот историчар Тричковски од екипата на „Квик степ“ снимен пред петтата етапа на Tour De Hisrory од Самоил до бугарскиот врв Вмро, во должина од 7.890 километри со сто нагорници од нулта категорија, со нагиб меѓу 15 и 22 проценти.
Многу тешка етапа.
Текстот е личен став на Авторот.
