Пишува: БРАНКО ТРИЧКОВСКИ
Со еден продавач на книги на улицата „Македонија”, се поздравуваме и зезаме, па, да не претерам, дваесетина години. Најмалку. Тој е тука фиксиран со својот штанд, а јас минував секој ден, најчесто на пат од центар до кафето „Корзо”, а сега, почесто, од другата страна, од кај Музејот кон „Кофи фектори”.
Речиси па станавме пријатели.
Пред десетина и, можеби, повеќе години, му понудив за евтини пари да продава некои мои книги.
Тој стави една зелена табла пред штандот на која ме претстави како „познат критичар” и ги повика минувачите да купат некоја книга од Тричковски.
Ги продаде сите.
Ситни пари, што да ви кажувам.
Тој си ги зема своите триесетина или беа дваесетина, не се сеќавам, проценти, јас другите се заедно мислам дека немаше стотина евра.
Плус-минус.
Толку.
Помина многу време.
Јас воопшто не сум ангажиран околу продажбата на книгите. Освен во првиот налет по промоцијата. Така што од 12 односно 13 книги имам остатоци за убав оган кога патриотите ќе дојдат на власт.
Но, еве, има некое време, неколку пати му викам на пријателот: а, бе, кај ти е таблата, да ти донесам книги, евтино ќе ги даваме, сите ќе ги продадеме, ти ќе заработиш, колку што редовно заработуваш за месец дена, јас ќе се ослободам од залихите и ќе имам три дена пиво да пијам во неограничени количества, вика, не знам каде ми е таблата, некој ми ја зел, добро му викам и без табла ќе ги продадеме, а бе без табла нема реклама, не знам како ќе поминеме, добро, му викам, како ќе поминеме така, не гледам што ти губиш, а знам дека по популарна цена од 100 денари за 400 страници ќе ни ги купат продавачите од Зелениот пазар.
Се убаво пријателе ама знаеш…,
И тука почна да запелтечува и мене се ми стана јасно.
А бе ти се плашиш да ги ставиш моите книги на штандот, да не ти го растурат и штандот и местото и тебе.
Не, бе, не, ама знаеш како е, морам да водам сметка, лебот од тука го вадам.
Не ми кажувај натака ништо, те молам, сè те разбирам, не сум јас будала да ти носам книги од кои ќе наебеш и ти, а посредно и твоето семејство, не ти го земам лебот, не се секирај, да си жив и здрав.
Не се лути, ми викна.
Ма какво лутење, жал ми е што не сум сфатил дека со понудата те доведувам во опасност.
Така заврши еден денешен муабет на улицата „Македонија”.
Која од утре би можела да се вика „Булевар на забранетите книги”.
За мене е ова возбудлива и необично тажна приказна.
Реална.
Пресна.
Немам никаков друг интерес освен одговорноста да ја изнесам пред јавноста затоа што е застрашувачка и скандалозна.
Ниту имам желба да предизвикувам внимание.
Или да ги продавам книгите на ваков начин.
Тие се продадени во доволни количества во услови на излеаната магма на неписменоста.
Но, слушајте, некој му дал на знаење на еден продавач на книги дека не му е многу паметно да ги продава книгите на Тричковски.
Тоа е според мене загрозување на личноста, на бизнисот и на животот на тој човек.
Тој е првата жртва.
Јас сум под „бе”.
Кој може да е тој цензор?
Имате десет минути да си одговорите.
На тоа морам да ги додадам блокадите во речиси сите портали, весници и телевизии.
И во некои книжарници.
Јас тоа го разбирам како признание.
Ме држат надвор од казанот на просташтвото, неписменоста и некултурата.
На чисто.
Еден добар автор не може да го снајде подобра судбина од тоа да биде елиминиран како антинароден елемент во времето во кое нацијата решила да се провози малку со „Титанот” на својата усраност во длабочините на својата бесмисла.
Но, приказната со продавачот од улицата „Македонија” навистина ме трогна.
Длабоко и болно.
