од корнер: ЗОРАН ИВАНОВ
Балкански и македонски парадокси. Кога соседи кои дури до вчера си сееја пизма, а сега си подаваат рака, тука нешто мириса на лошо. Од каде мирољубие меѓу нив? На неостик ли се или на алуминиум?
Кога балканците војуваа меѓу себе, а војуваа доста и долго, тоа е природна балканска состојба. Кога решиле да завршат со тоа, кога се обидуваат да си ги мавнат недовербите, кога се договараат да си ги отворат границите за сите балкански граѓани, за сите производители и трговци во регионов, тука навистина некој зајак некаде се крие. Нормално никој не посочува, никој не умее да каже во која грмушка. Каде да се запука, каде да се засачмари, каде да се закубури зашто ова со мир и соработка на Балканов е нездрава работа.
Нездрава е зашто е тоа неразбирливо за балканската историска азбука и за балканскиот историски речник. Неможно е братство на Македонец со Албанец, на Албанец со Србин, на Србин со Македонец. Не, тоа не може да е добра вест. Нешто тука не штима. Таа, вавилонката, пак нешто нѐ мести. Ај што веќе нѐ остави без нација, сега ќе ни ја поништува и државата.
Најди им го крајот на националистиве. Кога си копавме очи балкански, беше арно. Сега кога си подаваме рака европски, не е на арно. Кога си ги отвораме домовите за соседите и кога и тие ги отвораат за нас, пак не чини. Нешто пак ни се подготвува. Заговор, план да нѐ уништат, да нѐ снема. Европа и САД од нас ќе прават Голема Албанија, ќе не компензираат на Србија за Косово. Тоа што подаде рака на српскиот претседател, албанскиот премиер Рама дома го прогласија за непожелна персона. Тоа што српскиот претседател Вучиќ му возврати, неговите националисти го прогласија за издајник на својот род. Тоа што македонскиот премиер Заев ги угости, овдешните квази патриоти пак го етикетираа како предавник.
Но негативните реакции во трите балкански средини се всушност добрите вести. Најубавите одгласи за успешноста на иницијативата на охридскиот Шенген. Политичките македонски и балкански националисти добија уште еден удар во плексус. Сега се без здив. Балканските држави конечно се придвижуваат кон Европа. Како композиција заедно или секоја посебно како со дрон, е сега неважно.
Важното е што се фатија за европските алатки. Што преку докажаната европска доктрина на соработка ги отвораат регионалните развојни перспективи. Што почна да се создава Балкан без бариери. Без пасоши, без царини, без такси, без двојни гранични контроли.
Пречи ли ова некому? Па се разбира. Веќе се огласија политичките патриоти и поразените националисти. Им се лизнува пизмата, најголемиот адут кој ги правеше големи во своите мали држави. Тие не умеат да дофрлат на голем терен. Само маалски, на ситно, на мали голчиња. Како нивниот карактер.
И сега затоа, со малиот Шенген, се на голема регионална мака.
