пишува: ЈАНЕ ЃОРЃИОСКИ
Бугарската фашистичка (еве нека им биде) администрација за време на Втора светска војна, во Македонија, е факт. Како што е факт дека потоа некаде кон крајот на 1944 година Бугарија, сменува страна и се бори против фашистите и учествува заедно со македонските партизани во борбите за ослободување и на неколку градови во Македонија. Факт е неоспорен и тоа дека фашистичкото бугарско минато нема врска со бугарскиот народ и сегашната држава. Ако тоа им е тешко да го видат комшиите, а и многумина тука, тогаш имаат голем проблем. Мислам дека овие два дена ова доволно го преџвакавме, па нема потреба од скокање и петелење.
Заев во желба да ја легне топката која ја силувавме и ние тука, а ни ја нафрлија вешто тие отаде источната граница, испомеша работи и кажа отповеќе отколку што му дозволува позицијата. Она што јас го мислам за интервјуто, Орданоски многу добро го артикулира:
„Во суштина, Заев дал интервју во кое повеќе мислел – „низ призмата на пријателството“ – како тоа ќе резонира во бугарската, одошто во македонската јавност. Пријателството, имено, е најчесто употребуваниот збор во разговорот, а неговите толкувања за траумите на поновата македонско-бугарска историја се површни и на места импровизантски, бидејќи тој се труди, прилично „аполитично“, во интерпретацијата на историјата да се води само од нејзиниот политички потенцијал за градење подобра иднина меѓу Македонија и Бугарија. Тоа е пристап во кој големата слика е поважна од деталите, за кои орно ќе се фатат сите застапници на Ѓаволот.“, напиша во колумната Сашо Орданоски.
Факт е дека тие почнаа, ама факт е и дека ние мора да бидеме паметните, многу попаметни од каракачановци и екатериновци, зашто нели играме на нивни терен и се обидуваме да влезиме во погорната лига. Некој рече дека со ова интервју сега Заев им ја испратил топката на нивни терен – во Софија, навистина не знам како е правилно, ама по сè ова што се случува изминативе денови, едно знам – овдешните лешпер-патриоти, се обидуваат тоа да го испревртат за да се офајдат од нашата пожртвуваност и борба за да успееме.
Но, не им поминува на трабантите, како што на прва мислеа дека ќе се фураат.
На вчерашниот протест од дпмне, се наврзаа дестина Бојкотирачи на сè живо, се приклучи и целиот ешалон од двајца без тројца од редовниот приврзок на ДПМНЕ – политичката помија на апасиева Левица.
И што им порачаа граѓаните со неизлегувањето на протестот?
За домашните лешинари нема место во финишот на оваа борба, а ни во која и да е наредна, и тоа еве ним треба јасно да им се каже – Не може политичари скапаници со бугарски пасоши, кои внимавајте, не им се извадени од немајкаде, не се мачеле за гол живот и работа во ЕУ, ами се изјасниле дека имаат бугарски корени и се чувствуваат како бугари затоа што така нели и се чувствуваат, не може такви да нè бранат од бугарскиот остаток на врховизмот. Тоа се оние политички пропалици коишто вееле бугарски знамиња и чествувале бугарски герои, кои негирале сè што е македонско и сега тие скапаници кои се во самиот врв на најлешперската партија, кои се поклонуваат пред вмровскиот фашист Михаилов, кои на партиски конгрес пеат во еден глас „Не бил Гоце Делчев, бабо, ниту Даме Груев, туку бил, бабо, Тодор Александров“, тие мене/нам не може да ми изигруваат патриоти, да го бранат Делчев, да се декларираат како антифашисти и да повикуваат на протести. Не може!
Добро забележал „Даскалот“ пред вчерашниот протест:
Во 18 часот денеска се гледаме пред Влада. Антонио ќе го пали бугарскиот пасош.
Таквите се осоколија, се измолкнаа од дувлата, осетија крв, се загнаа и ствараат шашма исто како и еден куп „испрдоци“. Зедоа испревртија и распоганија со лаги и конструкции сè што кажал и некажал Заев, само да се дочепаат до нивните пет минути. Знаеме, очајни се, нема за што да се фатат, па ќе се обидат да се шлепаат, но не знам како не им е јасно дека нивните 5 минути кои траеја 11 години завршија пред четири години и место за враќање на такви нивни средновековни политики, никогаш нема да има, затоа што одбравме да одиме напред.
Се загнаа и се обидуваат да се рехабилитираат, и некои пензионирани политичари, баци-рака папи и измазнетите напудрени трабант-сателитчиња околу нив што ја држеа државата во заробеништво поради нивната кусогледост и инертност дури имаа власт, а ги немаше да зуцнат 10 години дури ние капевме коски под Груевизмот. Си го ладеа покрај море, приватни базени, или што ти знам веќе каде нè орбитрираа. Како вели „баци-рака папата“ – Се држел настрана за де не и направи политичка штета на партијата. Види мајката, а како тоа сега е сменето, со кое волшебно стапче „папата“ сега не е политичка штеточина? Од друга страна, можеби е во право, сега не и прави штета на партијата, сега и прави штета на државата
Затоа – СИКТЕР на таквите несреќници.
Сиктер сосе проклетиот ваш чемер, омраза и тегови кои нè молкнеа и нè молкнат назад.
Што со другите соборци?
Сите други, а ги има многу, чесни и искрени соборци, го имаат сето право на светот да реагираат, да пукаат, да бидат лути, да критикуваат, да аргументираат, да посочуваат, очи да му вадат на Премиерот ако сметаат дека ја „цапнал линијата“, но не и лешпераната, не и лешинарите! Тие има да молчат додека слободарите жолчно аргументираат.
Мојата црвена линија на разумот, е антифашизмот и тука нема компромис!
Активистот и уметник Кардула ќе додаде:
Добро е да се знае и секогаш треба да се потенцира дека антифашизмот е темел на оваа држава. Со тоа нема компромис тоа треба да не прави горди на нашите корени и борбата која нашите предци ја водеа за да ја имаме слободата и оваа држава. Во тој антифашизам е и целото шаренило од етникуми кои живеат на овие простори и кои треба да го негуваме и зацврстуваме, пишува Зоран Кардула.
Ќе аргументирам, ќе му плескам, ќе му се дерам на Заев, ќе му ја цитирам „В тиквешко негде, некое село…“, ќе го носам на Могилата на непобедените ако ја помине црвената линија, затоа што јас имам право на тоа и зашто лично сè уште го сметам Заев за мој соборец. Но не и тие, трабантите, тие го немаат тоа право.
На крај, да се вратам на утакмицата. Дали јас би изиграл вака да бев на местото од Заев? Секако дека не. Секако дека не би си ја нарушил политичката комоција. Но, искрено јас никогаш не би влегол ни да го играм и Преспанкскиот договор, а видете тоа чудо со малку жртви каде нè одведе – станавме полноправна членка на НАТО со заверена лична карта како македонски народ и македонски јазик. Тоа се тие комотни позиции кои јас/ние ги имаме, а политичките тешкаши не можат да си ги дозволат.
Ќе вроди ли овојпат ова со позитивен резултат, останува да видиме. Во секој случај сега топката е кај Борисов во Софија. Ќе се снајде ли овој џудо мајстор во сопствениот шеснаесетник, или ќе ги остави резервните играчи Каракачанов и Захариева да си дадат автогол?
Сите права се задржани. Текстот е личен став на авторот.
