пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Се движев со глувчето низ „непрегледниот свет“ на Твитер, скролав надолу, а може тоа на Твитер е и нагоре, кој ќе го знае. Налетав на видео-исечок на кој Горан Момировски беседи „за новинарството“. Кликнав, се уклучи плеј, а таму, Горан ни вели дека ги знаел луѓето кои ја „штителе“ Владата, се работело за бројка од 40 до 60 души, дури за тие луѓе имал(е) нивни домашни адреси, матични броеви и кој знае што уште „црни“ Горан имал. Значи знае, сака да ни каже Горан М., кои „персони драматис“ ја бранат Владата. Јеботе бог, Ненаде, овој Горан е непреебив, прав Џулијан Асанж.
Си велам, ајде, од чиста љубопитност да ја погледам оваа лакрдија. Се вратив на Алфа ТВ, а тамо вистинска „патриотска“ журка.
Во студиото се збрало фолклорно друштвенце, права хомоеротика. Момировски, Бетмен, оној „чико“ од Еднооки (редовно му го заборавам името), оној што пее, тој де, што бил „национална гордост“ (и жртва за Македонија) и Милосављевиќ, последниот за мене најпристоен, ама сепак, дозволувам да не сум во право.
И, какви ми се впечатоците? Класика: час денунцирање, час хушкање. Дури, едно време ми се присторија како јато од рипки во филмот „Барајќи го Немо“. Во тој филм, рипката Немо се губи во длабочините на Пацификот, а таткото го бара своето синче. Е, така ми изгледаа и овие: зборуваа на инфантилен начин, изгубени, барајќи си го својот татко. Или себе, кој ќе ги знае.
Во таа нивна групировка на едно типично „хомоеротско друштвенце“, татко може да им биде само еден. Новиот десничарски лидер што ќе си го собере своето јато од рипки, само не во големиот и страшен Пацифик, туку ќе ги збере во својата држава, на некои следни „предвремени“ и „парламентарни“ избори. Сите рипки во една држава, свои меѓу своите, па конечно да продишеме.
Сега може да гракнат „непреебивите“: аха, значи се пронајде? Се разбира дека не, мене ми се „фуќка“ за нивните коментари. Само ми беа интересни како феномени, како појави, и како страшно штетни луѓе за јавните работи. Ужасно претенциозни, злонамерни, со огромна доза на цинизам што, од друга страна, ни кажува една друга патологија.
Да одиме со ред.
Мојата теза е следна: зошто да разговарате со новинари и пропагандисти кои симболично ги убиваат најдобрите енергии во оваа земја, ги убиваат најдобрите работи, најдобрите договори и најдобрите вредносни системи? Зошто да се разговара со луѓе кои оваа земја сакаат да ја фрлат низ прозор? Зошто за луѓе кои беа одговорни за пучот во Собранието на 27 април 2017 година им се дозволува медиумски простор, а со тоа, пак, да добиваат нов легитимитет и простор за влијание, што ми дава за право да се прашам: дали денешните медиуми забораваат за какво новинарство се работи?
Сите ние всушност сме рипката Дори. Затоа што национализмот, омразата и конфликтите не се исчезнати од деведесетите наваму. Тие се присутни во овој паралелен систем на моќта, медиумската страховлада и пропагандни војни, тоа матно царство на лажно новинарство кое всушност нема желба да работи за режим, туку има јасна амбиција режимот да го постави.
Медиумскиот полусвет го шири своето влијание така што сериозните медиуми ги третираат како новинари, несфаќајќи дека нивната амбиција е моќ, а не новинарство.
Натаму, тие себе се гледаат како оние кои ги поставуваат владетелите, тие ги поддржуваат вооружените бунтовништва, поттикнуваат убивства за оние кои на патот ќе им застанат, и уште в лице ви се смеат додека им зборувате за кодексот на струката и мислите дека сè е така заради моменталниот владетел.
Таа сила, таа „хелоцентрична багра“ кружи околу својата позната божица на сонцето, па дури и кружи околу моменталниот владетел на поредокот, тој да верува дека тие работат за него, а вистината е дека ќе направат сè владетелот да работи за нив.
Таа новинарска шабанарија, сакаат да бидат тие кои ќе се прашаат, тие кои ќе воздигнат и рушат, затоа што себе се гледаат моќни, важни и појаки од секоја власт и од секој систем. Сè ова не е ништо ново и не е од вчера, ова е еден од ретките континуитети кои ги имаме. И затоа рипката Дори мора да оди на лоботомија или електро-шокови. Да си дојде на умот, да почне да памти и да се сеќава.
Не е повеќе ни симпатично, а всушност е трагично о, ти, тажна и драга Дори!
П.С.
За крај една бесплатна лекција за Момировски и неговото „хомоеротско друштвенце“: граѓани имаат конкретни имиња и презимиња, адреси и места на живеење; на народи во трага не можеш да им влезеш.
Текстот е личен став на Авторот. Сите права се задржани
