Последиците од нуклеарната катастрофа во Чернобил на 26 април 1986 година, принудија евакуација на околу 120.000 луѓе од околните области, оставајќи ги зад себе своите домови, па дури и нивните сакани миленичиња кучиња. Спротивно на сите шанси, некои од овие кучиња успеаја да преживеат и да создадат отпорна популација која продолжува да талка по озрачената земја околу распадната електрана.
Една неодамнешна студија се обиде да фрли светлина врз уникатните популации на кучиња кои живеат во сенката на Чернобил, каде изложеноста на сурова контаминација на животната средина е секојдневна реалност. Со собирање примероци од крв од овие кучиња меѓу 2017 и 2019 година, научниците спроведоа генетска анализа на 302 индивидуи од популации во областа на електраната и оние од 15 до 45 километри (9,3 до 27,9 милји) оддалечени од местото на катастрофата.
Резултатите беа зачудувачки. ДНК-та на кучињата кои живеат во близина на Чернобил покажа јасни генетски разлики од кучињата што живеат на друго место во светот. Овие разлики, веруваат истражувачите, се директна последица на јонизирачкото зрачење што влијаело на овие животни со генерации.
Студијата открива дека популацијата на кучиња во Чернобил се состои од 15 различни семејни структури, секоја единствена во споредба со другите групи кучиња. И покрај нивните генетски разлики, овие снаодливи кучиња слободно се движат меѓу различни области и се вкрстуваат едни со други, формирајќи сложена мрежа на врски.
Елејн Острандер, генетичар од Националниот институт за истражување на човечкиот геном на НИХ, го изрази своето чудење од наодите на студијата, нагласувајќи ја извонредната издржливост на кучињата како вид. Острандер, исто така, истакна дека сегашните кучиња кои живеат во зоната на исклучување најверојатно се потомци на домашни миленици оставени кога нивните сопственици побегнале по експлозијата. Проценките сугерираат дека до 800 полу-диви кучиња сега талкаат низ чернобилската облас, дури и во високо контаминирани области како што е структурата на новото безбедно затворање во Чернобил.
Терминот „полу-диви“ имплицира дека овие кучиња повремено комуницираат со луѓето. Работниците и истражувачите во областа често ги хранат, додека ветеринарите ја посетуваат зоната за да обезбедат вакцинација и медицинска нега кога е потребно.
Сега кога истражувачите ја покажаа способноста да ги разликуваат различните популации на кучиња од Чернобил преку генетска анализа, тие се надеваат дека ќе истражат како овие генетски разлики влијаат на здравјето, изгледот и однесувањето на овие кучиња. Студијата, исто така, може да фрли светлина на сите генетски мутации кои им помогнале на овие животни да се прилагодат и да преживеат наспроти радијацијата.
Острандер ја спомена желбата на истражувачите да ги идентификуваат варијантите на ДНК кои се појавија во текот на 15-те генерации по катастрофата, потенцијално придонесувајќи за нивната способност да напредуваат во средини со висока радијација. Како што напредува истражувањето, тимот планира да навлезе подлабоко во целиот геном и неговата архитектура за да добие повеќе увид во генетските сложености на овие еластични кучиња. Оваа напредна генетска анализа, која претходно се применуваше на луѓе и лабораториски животни, сега ги поместува границите на она што е можно и може да се примени на различни системи ширум светот.
Како заклучок, кучињата од Чернобил станаа генетски различни од другите кучиња ширум светот поради нивната изложеност на радијација и уникатните околности со кои се соочија по нуклеарната катастрофа. Овие кучиња не само што преживеаја, туку и успеаја да напредуваат во нивната предизвикувачка средина, покажувајќи ја неверојатната приспособливост на кучешкиот вид.
Тековното истражување ќе продолжи да ги открива тајните скриени во нивниот генетски состав и да обезбеди вредни сознанија за нивното здравје, однесување и еволуција.
Преземено: Грин Цивил
