Пишува: БРАНКО ТРИЧКОВСКИ
Блиску сме до договор: Мицко не е за премиер! Дефинитивно!
Не е за политика.
Најдобро ќе биде да им го понудиме на Саудијците.
Пленковиќ и Рајнер дошле до таков заклучок во првите десет секунди од средбите со талентот од Нордот.
Такви одгласи доаѓаат од Загреб.
Ставовите на нормалните и на вмороните по оваа прашање се разликуваат само во детали.
И тоа од технички карактер.
Ако на референдум одиме со прашањето: Дали сте за тоа Мицко да замине од функцијата премиер, со можност да се занимава со берење на аронии, да речеме, Христијан би добил повеќе гласови отколку Македонија за независноста.
Тој во политиката настапува како да е од бронза.
Како споменик.
Ќосето, на пример.
Со магнетофонска лента во стомакот.
Мајкл Газанига и Роберт Спери докажале дека кога хирурзите ќе го пресечат корпус калосум, односно ткивото кое ги спојува мозочните полутки, тие дословно го пресекуваат човековото јас на два дела и секоја половина може да спроведува во дело слободна волја без совет или дозвола од другата половина. Притоа, левата половина нуди смислени, но погрешни објаснувања на однесувањето кое десната, тврда и строго ограничена половина, го одбрала без нејзино знаење.
Мицко остава впечаток дека некој му го пресекол корпусот калосум. Со десната половина на мозокот утврдува цврсти, но прости ставови, а со левата за тие ставови создава разложни, но погрешни објаснувања. За митото, за Бугарите, за историската комисија, за евроинтеграциите, за историјата, за бај Иван, за пожарите, за Албанците, за името што боли и пече, за се…
Жените, пензионерите, наставниците, здравствените работници, земјоделците, угостителите, хетеросексуалците и хомосексуалците, луѓето што викаат „старо купујем“, и сите други, го крчкаат националниот консензус кој наскоро ќе биде објавен.
Мицко, оди си!
Ќе ти дадеме добра отпремнина и ќе внимаваме на твојата безбедност.
Не лути се, човеку!
