Една од воведните сцени во новата шестоделна документарна серија за турнејата Eras на Тејлор Свифт, насловена The End of an Era, започнува со две обожавателски лица пред лондонскиот стадион Вембли. „Само да ѝ го видам лицето, како да не е вистинска личност додека не ја видам во живо“, вели едниот. Само миг подоцна, камерата нè носи зад сцената – таму каде што митот се распаѓа. Свифт седи со гитара во скут, нервозно го проверува мобилниот телефон и слуша аудиокнига, видливо под напнатост пред концертот, пренесува Teen Vogue.
Во разговор со мајка ѝ, пејачката открива дека доживува „физичка реакција“ од анксиозноста, предизвикана од откажувањето на концертите во Виена во август 2024 година поради терористичка закана, но и од трагичниот напад во Саутпорт кон крајот на јули, кога на танцов настан посветен на нејзината музика беа убиени три деца.
„Настапувам веќе 20 години. Од ментален аспект, стравот дека нешто може да им се случи на вашите обожаватели во кој било момент – тоа е нов предизвик“, признава Свифт. Таа објаснува дека мора да ја задржи сопствената нервоза подалеку од публиката, бидејќи како водач на шоуто секоја промена во енергијата се чувствува. „На Eras Tour мораш навистина да се фокусираш и да го носиш товарот без тие да го забележат“, вели таа.
Во еден од најчовечките моменти, во бекстејџот се појавува Ед Ширан, нејзин долгогодишен пријател. Мајка ѝ го нарекува неговото доаѓање „лек за нејзините маки“. Додека ја вежбаат заедничката песна, Свифт му се доверува: „Само треба да го издржам овој концерт… да се потсетам на радоста од ова, затоа што малку… Имам два месеци пауза по ова, што ми треба повеќе од кога било. Сакам да одам некаде каде што никој нема да ме најде. Не сакам да ме следат како животно. Во последно време се чувствувам многу прогонувано.“
Ширан ѝ одговара тивко, но прецизно: „Луѓето заборавија дека и ти си човечко суштество во сето ова.“ „Сто проценти“, возвраќа таа.
Стравот за кој зборува Свифт одамна не се однесува само на папараци или на загуба на приватност. Сега станува збор за реална закана нејзината слава да биде искористена против нејзините обожаватели. Документарецот ја прикажува внатрешната борба на пејачката – колку емоции смее да покаже додека се справува со туѓа трагедија.
Слична дилема опиша и Аријана Гранде во 2018 година за British Vogue, зборувајќи за посттрауматското искуство по бомбашкиот напад во Манчестер во 2017 година. „Тешко е да се зборува за тоа, бидејќи толку многу луѓе претрпеа огромни загуби“, рече тогаш Гранде. „Имам чувство дека воопшто не би требало да зборувам за сопственото искуство, како да немам право на тоа.“
И Свифт покажува исто чувство додека се подготвува за средба со преживеаните и семејствата на жртвите од Саутпорт. Свесна е дека мора строго да ги контролира сопствените емоции. „Ќе бидам добро, затоа што кога ќе ги сретнам, нема да го правам ова, се колнам“, вели низ солзи. „Ќе се насмевнувам. Сè ова исчезнува пред да излезеш на сцена. Го исклучуваш тоа на три и пол часа и тие не мора да се грижат за тебе.“
Својот настап го споредува со работа на пилот во турбуленции – патниците не смеат да ја почувствуваат паниката. „Мојата работа е да се справам со сите тие чувства и потоа веднаш да се разубавам за настап. Така мора да биде“, вели таа.
Токму тука се појавува парадоксот што документарецот суптилно го отвора. Свифт не сака публиката да ги види нејзините слабости на сцена, но е подготвена да ги прикаже во документарен формат над кој има целосна креативна контрола. Камерата го следи тој премин во реално време. По средбата со семејствата, таа насамо ги брише солзите, длабоко дише, потоа влегува во кутија налик на количка за чистење што ја крие на патот до сцената. Камерата е со неа и таму. Неколку секунди подоцна, музиката започнува, платформата се крева и на сцената излегува совршената Тејлор Свифт.
Додека ја гради таа беспрекорна слика за јавноста, а несовршеноста ја открива само во строго контролирани услови, таа се движи во затворен круг. Дали прецизно измерената искреност сè уште е искреност? Тоа е прашање што веројатно ќе ја следи засекогаш. Можеби не постои совршен начин да се носи ова ниво на слава и притисок. Изборот е суров – да се скрши под товарот или да се создаде одржлива, дури и профитабилна верзија од себе, за да може да продолжи да го прави она што го сака.
