Научниците предупредуваат дека ниту една мерка за адаптација можеби нема да биде доволна за долгорочен опстанок на Венеција, бидејќи порастот на нивото на морето се заканува целосно да го проголта градот. Според новата студија објавена во списанието „Scientific Reports“, италијанскиот бисер би можел да биде принуден на преселување доколку не се преземат итни и радикални чекори за негово спасување.
Студијата ги анализира постоечките и потенцијалните стратегии за заштита на градот врз основа на проекциите за климатските промени на ОН. Венеција, која е под заштита на УНЕСКО, во последните 150 години се соочува со сè почести и посилни поплави. Катастрофалните настани од 2019 година, кои предизвикаа штети од стотици милиони евра и оштетувања на базиликата „Свети Марко“, се само најава за она што следи.
Три стратегии за спас на градот
Истражувачите презентираа три можни пристапи за соочување со претстојната криза, нагласувајќи дека раното планирање е клучно бидејќи изградбата на големи бариери може да трае и до 50 години:
Изградба на насипи: Овие инжинерски прегради од земја, песок или карпи би биле неопходни доколку нивото на морето се зголеми за 0,5 метри (што е можно до 2100 година). Проценетите трошоци се движат меѓу 500 милиони и 4,5 милијарди евра.
„Супер-насип“ за затворање на лагуната: Оваа широка, зајакната преграда би можела да ја заштити Венеција дури и при пораст на морето до 10 метри. Сепак, почетната цена за ваков проект би надминала 30 милијарди евра.
Релокација на градот како последна опција: Доколку нивото на морето се зголеми за повеќе од 4,5 метри (проектирано по 2300 година), научниците сметаат дека преселувањето на жителите и историските знаменитости ќе биде неминовно, со трошоци до 100 милијарди евра.
Зошто Венеција тоне?
Проблемот на Венеција е двоен. Од една страна, глобалното затоплување предизвикува топење на ледниците и термичка експанзија на океаните. Од друга страна, самото тло на градот тоне за околу 1 милиметар годишно поради природни поместувања, но и поради човечки фактори како поранешното исцрпување на подземните води под лагуната.
Професорот Роберт Николс од Центарот за истражување на климатски промени „Tyndall“ нагласува дека не постои „оптимална стратегија“. Секој пристап мора да ги балансира безбедноста на жителите, економскиот просперитет и зачувувањето на културното наследство. Николс додава дека со оглед на високата културна вредност на градот, ниедна мерка на долг рок не може целосно да ја одржи Венеција онаква каква што ја знаеме денес.
Овој пример, според научниците, е само предвесник на предизвиците со кои ќе се соочат многу други низински предели во светот, како Холандија и Малдивите.
