пишува: ЏАБИР ДЕРАЛА
Започна како романтична револуција за еднаквост и правда, против капитализмот и воената хунта во 1958-та, а заврши со медиумски мрак и полициска репресија против луѓето кои бараат леб, лекови и слобода: „Нема храна, нема лекови, нема слобода“ и „Нѐ изгладнуваат до смрт“ се паролите што се извикуваа за време на немирите. Во денешна Куба има сѐ повеќе гладни и здравствениот систем е во колапс, но црвената буржоазија и комунистичко-полицискиот крем уживаат во луксузот обезбеден со идеолошко-медиумски манипулации и полициска репресија.
Куба се разбуди. Илјадници демонстранти излегоа на улиците на 11 јули и побараа демократија, социјална правда и почитување на човековите права и слободи. Во моментот кога го пишувам овој текст (полноќ, 13 јули), Амнести Интернешнл изброи 170 луѓе кои полицијата ги уапсила. На некои од нив целосно им се губи трагата. Повеќето од уапсените и исчезнатите се млади луѓе. Исчезнати се и познати уметници и интелектуалци. Не, не излегоа на контрапротести за да ја бранат диктатурата.
Никој со сигурност не може да тврди колку луѓе се исчезнати или уапсени, а колку од нив се повредени. Според кубанската полиција, има „само“ една фатална жртва од судирите меѓу демонстрантите и полицијата. Да. Полицијата пукаше во демонстрантите.
Кубанките и Кубанците излегоа на улиците, не можејќи повеќе да бараат среќа само надвор од границите на Куба, туку пристоен живот дома, во својата земја. Освен леб и лекови, тие бараат и „Libertad“ (Слобода). „No tenemos miedo“ (Не се плашиме), „Долу диктатурата“ – ечеше низ улиците на Хавана и други поголеми градови низ Куба. А потоа, режимот на Мигел Диаз-Канел, наследникот на браќата Фидел и Раул Кастро, го блокираше интернет сообраќајот во земјата. Настапи мрак.
Непознато е дали и како (ќе) продолжи отпорот против диктатурата, но тие што ја познаваат политичката карта на Куба, велат дека ова е почеток на крајот.
Овие протести се најголемите во историјата на Куба. „Вечниот“ тоталитарен режим на кубанските комунисти го покажаа своето мрачно лице. Операцијата на кубанската полиција во која стотици луѓе беа уапсени и тепани низ целата земја, единствено може да се спореди со онаа од 1961 година кога беше извршена неуспешната инвазија на Заливот на свињите.
Полицијата излезе со полна сила на улиците, а небото го окова пропагандата. Демонстрантите се „странски платеници“, а САД ги „поттикнува и организира“ протестите, што е форма на „неконвенционалната војна“против Куба, „мудрува“ деновиве Jefe del departamento Ideológico en el Comité Central del Partido Comunista de Cuba (идеолошки департман на Централниот комитет на Комунистичката партија на Куба), Рогелио Поланко Фуентес.
Познато, нели?
Да им посакаме успех на кубанските демонстранти и на демократската опозиција. И гласно да извикаме „Libertad!“ – во знак на солидарност со борците за демократија, еднаквост и социјална правда во Куба и насекаде низ светот.
Текстот е личен став на Авторот.
Creative Commons 4.0
