пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Што повеќе читам за штрајкот на СОНК, толку повеќе ги гледам дупките во нивните аргументации. Дупките во нивните аргументации стануваат хронични, а секоја хроничност може прилично да нè оштети, да нè руинира сите.
Што сакам да кажам? Штрајкот СОНК го правда на начин што бара платите на просветните работници да се синхронизираат со минималните плати. И тоа е сè што СОНК прави и бара. Не се грижи синдикатот за „кариерна работа“, не се грижи ниту за напредување на вештините и знаењета на просветните работници, а ако на тоа речат, „тоа не е наша работа“ или, „тоа е работа на министерството“, тогаш и тоа е шуплив аргумент.
Друга работа, што ќе биде со раниот детски развој? Ако нема воспитувачи во градинките, кој е оној што ќе работи на таквиот детски развој? Нема ништо од тоа во барањата на СОНК. Така што многу е претенциозна „штарјкувачка ѓурултија“.
Натаму, немам сомнеж дека многу добро ѝм дојде на наставниците, на оние кои штрајкуваат, не сите, се разбира, бидејќи има воспитувачи и наставници кои си одат на работа. Велам ѝм дојде убаво, училиштата затворени, а тие непречено штрајкуваат шеткајќи си по кафулиња и сркајќи си макијата.
Во денешни околности, пак, за родителите, училиштата се затворени, децата се дома, надвор од дневните обврски, телефоните и таблетите на големо работат во нивните рачиња, родителите немо ги набљудуваат своите деца и чекаат оваа ујдурма што побрзо да помине.
Знаете, јас сега се правам луд, можам да речам дека СОНК е вистински синдикат за вистински работнички права, ама во реалноста тоа не е така. Не затоа што јас не сакам да е така, туку затоа што, во политиката да видите дали нешто е така или не е така, доволно е само да ги слушнете нивните аргументации и самото ќе ви се каже.
Еден пријател, синоќа, во порака ми пишува: „СОНК И ВМРО пуштени на најјако“. Знаете, во овој спонтан коментар лежи вистината.
Зошто не сака СОНК плата за плус 10% (?), зошто не сака СОНК да дебатира за „кариерна политика“ на наставниците (?), зошто не сака да дебатира за законско решение за колективните работни договори со кои системски платата ќе им се зголемува и ќе се прават програми за кредибилни и пристојно платени просветни работници (?), зошто СОНК не сака ништо од ова кое погоре го набројав?
СОНК единствено сака зголемување на платите – и тоа веднаш – од 18.5%. Тоа, да ми простите, како и начинот на бедните аргументации, не претставува ништо друго освен мафијашки рекет.
Значи не сакаш да дебатираш, не сакаш да промислуваш и не ги прифаќаш дополнителните покачувања од 2.500 денари, туку сакаш да се закануваш?
Супер, штом СОНК е толку силен, верувам дека ќе биде силен да им ги исплати платите на оние наставници кои не одат на работа, а протестираат.
На крајот на краиштата, реков уште во вчерашниот коментар, ќе го повторам уште еднаш, бидејќи сите ние имаме деца и сме родители, а тоа е следното: за брзо време ќе видиме дали СОНК се грижи навистина за просветните работници или е обична испостава на десно-конзервативната партија во земјава која ќе направи се’ за да предивика криза, беља и системски проблеми.
А нашата романтичарско-демократска јавност, за која и самата мисли дека е „фер да им се покачат платите“ и дека „секој има право на штрајк“, ќе ги потсетам дека тоа е точно, ама целта на СОНК не е тоа. Што е, ќе видиме набрзо кога ќе дојде време да им ги исплати платите на оние кои денес штрајкуваат.
Демократија, бунт, протест, критика – да; ама тоа чини пари со кои потоа се плаќаат дневни и месечни режии. Кого ќе чини, колку тоа ќе чини и кој тоа ќе го плати, ќе видиме во деновите што доаѓаат.
Само се плашам дека наставниците и децата повторно се влезени во едно сценарио, со „вмровски“ предзнак, на штета на сите нас.
