пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Јас можам да зборувам, јас можам да пишувам и јавно можам да предупредувам дека Мицкоски ќе биде следен Груевски, што значи дека политиката ќе му биде насилничка и осветољубива. Таков е тој „патриотски“ табиет (на сите бои): кога Македонија ја разбираш како „штур“ идеологем во кој можеш да „шприцас“ се’ што на ум ќе ти падне, а најчесто ти паѓаат глупави работи, насилството му доаѓа како „добро утро“ и „добар ден“.
Понатаму, бидејќи неговите се апсолутно безначајни ликови во политичка смисла, нивната проекција за Македонија ќе биде крајно сиромашна и партикуларна, така функционира нивното „оперативно поле“, а нивната политика се сведува исклучиво на партиското членство и клиентела, се останато кај Мицкоски е медиумска манипулација.
Ама една работа не треба да се заборави: Мицкоски и неговите се амбициозни и опседнати со своите лични имиња, што е обратно пропорционално од талентираноста, така што тоа дополнително ја комплицира ситуацијата.
Амбицијата, сама по себе, не е лоша работа, под услов да е пропратена со компетенција, а во политиката абицијата претставува „бркање“ на себични интереси без способност да се согледа „општото“.
Во тој случај, зборуваме за визии. Визиите и халуцинациите, во чисто онтолошка смисла, припаѓаат на иста природа, ама визијата е – најблиска до реалноста – активна и делотворна, додека халуцинацијата е – затворена внатре во индивидуалната психологија, а притоа е пасивна и штетна.
Еве пример: „Едно општество за сите“ е визија која кореспондира со реалноста; а „Македонија за сите луѓе“ е халуцинација бидејќи ако Македонија се конституира во „чист“ етнички клуч, тогаш многу луѓе ќе бидат исклучени од реалноста, не е од Македонија како идеологем, туку ќе бидат исклучени од општеството односно од заедницата.
„Македонија за сите луѓе“ на Мицкоски нема никаква иднина, всушност, таа нема ниту сегашност, затоа што се води во елузивните предели на фантазијата. Таквата политика на Мицкоски, а претходно и на Груевски, секогаш оперираше со одсуство, со негативитет, со она кое го нема и она кое не може да го има.
Во суштина, нашиот најголем проблем со оваа и онаа политика или идеологија е, тоа што немам јасна перцепција за реалноста. Видовме дека политиката на квазипатриотскиот блок дека е нереална, дека таа не оперира со фактите, туку се обидува фактите да ги прилагоди според сопствените проекции. Оттука и „патриотскиот“ анимозитет према ЕУ, према Европа во целина.
Суверенитет во кој двајца инсистираат, не е суверенитет на нацијата – камо среќа да е така – туку се работи за личен суверенитет и идентитет на недопирливост. Овде така се разбира политиката. Класично племенски. Како тие да се поглавици, а ние делови од нивните племиња.
Европската унија е така устроена што не го загрозува националниот суверенитет на оваа или онаа нација, тука само ја неутрализира или ја насочува узурпацијата на суверенитетот од страна на политичките класи и го ограничува нивниот економски интерес. Или со други зборови: кога Македонија би била дел од ЕУ, Мицкоски би морал да се лиши од низа патриотски задоволства. Нема да може со даночните обврзници да прави што сака, нема да имаат велелепен партиски дворец во центарот на Скопје, немаше да има одела Карл Лагерфелд, немаше да има скапи часовници, купишта пари, хидроцентрали…
Таква политика, драги пријатели, нема никаква иднина. Таа, рековме погоре, нема ниту сегашност. Таквата политика секогаш оперира со одсуство, со негативитет, со она кое го нема и кое не може да го има. Таа политика исклучиво се темели на несреќа, на изгубеност, на јад и беда и многу вешто со овие категории се манипулира.
Политиката Мицкоски ја црпи од слабоста на нацијата; личната благосостојба ја црпи од слабоста на народното осиромашување. Ветувања и грандиозни реченици никого не треба да мамат. Македонија поднесува огромна жртва со тоа што го реши билатералниот спор со Грција, а тоа дополнително ја исцрпува за да го реши и спорот со Бугарија.
Со Мицкоски нема мир, нема да има ниту стабилност, затоа што Мицкоски и неговите фанатици се изворот на нестабилност и немир.
