Кристина Костова, потпретседателка на СДСМ
Во очи новогодишните празници, минималната синдикална кошничка изнесува 62861 денари или 1021,6 евра.
Толку пари му се потребни на едно четиричлено семејство за да го преживее месецот.
Со тотално промашената мерка што се вика новогодишна кошничка, Владата им направи услуга само на трговците, кои имаа време да ги покачат цените, па потоа навидум да ги намалат, иако фактичката состојба говори дека цените се за дваесетина проценти повисоки од пред месец и пол.
За само месец дена, цената на зејтинот рипна на 97 денари, или за 14 денари повеќе од претходно.
За исто толку е покачена и цената на јајцата, кои сега чинат над 100 денари.
Покачени се цените на јогуртот, кашкавалот, па дури и лебот.
Ова се цените на основните прехранбени продукти, за нешто повеќе или „полуксузно“ не ни почнуваме муабет.
На четиричлено семејство во кое двајца возрасни земаат минимална плата, им недостасуваат над 17700 денари, односно над 290 евра, за да можат да си ги покријат најосновните трошоци.
Покачување на платите нема, нема ниту најава дека ќе се случи такво нешто. Напротив, функционерите од владејачката партија во нивните јавни настапи нѐ убедуваат дека покачувањето на минималната плата било лоша работа.
Тоа во пауза, додека си гласаат за порамнување на нивните плати, за да не им ги изеде инфлацијата;
или додека министерката за финансии кажува како ако нејзе не ѝ се покачела платата, немало повеќе да работи во Министерство;
или додека пратеничката Дафина, онаа со становите, им наоѓа соломонско решение на стотиците илјади граѓани – да станеле и тие пратеници за да имале пристојни плати;
или додека Мицкоски лабаво си носи рачен часовник од над 60000 евра…
Да, лесно им е на луѓе со луксузен животен стил, како нивниот, цел живот ранети со златна лажичка, да кажуваат како минималната плата не требало да расте.
Лесно им е и да кажуваат и како недела не требало да биде неработен ден.
Па, кој од нив некогаш работел во недела, во студен конфекциски погон, или на поле, преку време, ама неплатено?
Кој од нив, после десетици часови макотрпна работа, се вратил дома и го чекале домаќински обврски, готвење, перење, чистење, а ако остане малку време – деца гледање?
Кој од нив живеел со менталниот товар на правење постојани пресметки и стратегии како да се отиде до пет различни локации за да се купи најевтината храна, најевтиниот детергент, најевтината облека? Оти за сѐ што е поскапо од најевтиното се нема.
Кој од нив се оптоварувал со седење до доцна во ноќта, за да ги пушти машината за садови и пералната додека е евтина струја?
На никој од нив не може ниту да му текне на овие предизвици кои се секојдневие на секоја работничка со минимална плата, на пример. Или на наставничка во основно.
Трошоците за минимум пристоен живот вртоглаво растат.
ДДВ на храна ниту се укинува, ниту се намалува.
Се заговара зголемување на старосната граница за пензионирање, а уште повеќе и укинување на недела неработен ден.
Додека ги штити интересите на големците, ДПМНЕ го урива достоинството на секој работник. Впрочем, како што ДПМНЕ отсекогаш правеле.
Затоа што приказните за апстрактна гордост најлесно легнуваат на празен стомак и уморна снага.
Текстот е личен став на Авторката.
