Либерализмот и неолиберализмот се концепти и доктрини кои го заробуваат човекот не како грешки во своите операционализации во некакви несреќни временски отсечки, туку како закономерен резултат на своите основи и на својата природа. Од колонијализмот и расизмот, до максимирањето на профитот и до идеите за регулација на се, за стигматизација на тие што се надвор од регулацијата ако веќе не се стигматизирани со неа. На различните по сите основи, од бојата на кожата до сексуалната ориентација.
Ослободувањето на човекот не е можно без ослободување од тие концепти, значи на човекот од нив, но и на човекот од себе како производ на тие концепти како и на релациите со другите луѓе и со заедницата.
Ова се некои клучни назнаки од промоцијата на книгата Anarchic Bodies: Corporeal Materialism, Affects and the Political од Славчо Димитров што вечерва се одржа во “Јадро”.
Промотори беа професорката Јелисавета Благојевиќ и професорот Љубимир Данаилив Фрчкоски, а инспиративна и емотивна, поетска и возбудлува, би рекол, реч за ликот и делото на Славчо Димитров, одржа Искра Гешовска.
Политичка филозофија на ранливоста.
Меланхолијата како творечки контекст, а не болест.
И афектите.
Заедница која не е тоа што ни се прикажува и дава како некоја фиксираност туку како нешто што се создава како етичко и почитичко прашање.
Немаме фиксови.
Не е дека немало грешки на поединци и партии, но централнниот проблем е структурата и капацитираноста на самиот систем на се одбрани и да ги проголта аспирациите против себе, особено кога како либерален во нашата провинција се деформира во корпоративна грабеш и наци основа на патетиката како основа и инструмент на контролата.
Димитров зрачи како некаков Сократ.
Пред некој ден бев на промоцијата на еден исклучителен писател (Димитрие Дурацовски), вечерва бев на промоција на еден и единствен голем филозоф кој веќе сега е европски и светски калибар.
Убаво ми има тргнато!
