Пишува: АНДРЕЈ ЖЕРНОВСКИ
Посетата на генералниот секретар на НАТО, Марк Руте, не беше протоколарна формалност. Таа беше огледало. И тест.
Има неколку суштински моменти што не смеат да се премолчат.
Прво- денес најгласно за лојалност кон НАТО зборува истиот оној кој со сите сили се спротивставувше на Преспанскиот договор. Истиот оној кој им вети на граѓаните дека ако стане премиер, ќе го поништи договорот што ширум ја отвори вратата за членството на Македонија во Алијансата. Претседателот на истата партија која во опозициските денови интеграцијата ја нарекуваа „предавство“.
Едно да ни биде јасно. Високите претставници кои доаѓаат од Брисел- било да станува збор за НАТО или за ЕУ- не слетуваат на скопскиот аеродром наивни. Тие многу добро знаат кој профил на политичари денес ја водат државата. Знаат каква била нивната реторика и агенда во опозиција. Знаат кои ставови ги застапувале, кои сојузништва ги негувале и какви сигнали испраќале кон Москва.
Дипломатијата можеби е учтива. Но меморијата на институциите е долга.
Второ- пораката на Руте за заканите од Русија и Кина не беше рутинска формулација. Таа беше внимателно испратена порака во парламент каде мнозинството доаѓа од политичка структура која одржува амбивалентен однос кон овие прашања.
Брисел во своите извештаи прецизно предупредува на рускотото влијаније што се шири преку медиумите, односно за кинеското преку финансиските инструменти, секако под спонзорство на “Оската Б”, т.е. Будимпешта-Белград.
Трето- поддршката за Радмила Шекеринска беше повеќе од личен комплимент. Таа беше институционална порака.
Кога српскиот претседател Александар Вучиќ ја нападна заменичката генерален секретар на НАТО која доаѓа од Македонија, овде изостана јасна и достоинствена одбрана од страна на Владата. Тишината не беше случајна. Таа беше политичка калкулација.
За еден премиер не смее да биде поважно да не се замери со својот политички идол од Белград отколку да застане зад високата претставничка во најмоќниот воено-политички сојуз во светот која, патем, е од неговата држава.
Да заклучиме. Посетата на Руте нè потсети на една едноставна вистина:
НАТО не е само членска карта. Тоа е вредносен систем.
Лојалноста кон НАТО не се мери со аплауз во Собранието.
Се мери со доследност.
Со храброст да се застане зад државните интереси и кога тоа носи политичка цена.
А државништвото- за разлика од реториката- не се менува со изборниот резултат.
Текстот е личен став. Преземено од ФБ профилот на Авторот.
