пишува: БРАНКО ТРИЧКОВСКИ
Стариот паднал во патетичен транс.
И на таа удолница успеал да ги погоди ге точките на патриотките.
Вморонки, бранкофонки, монтафонки и др.
Софија свршила три пати, а Данева се уште не може да си дојде при себе: цигарата и паѓа од устата што и се тресе во продолженото симнување на организмот од оргазмичките анапурни на ману во скопскиот катманду, куќата ќе ја запали.
Слично е и кај патриотите.
Како јатакот да ги посетил во шумата.
Па им го испушил на врв на Пирин планина.
Не жената-јатакот.
Нивните фаци кои личеа на дупиња на хомосексуални камили и им се нудеа на друштвата за заштита на дивите животни, се расцветаа како кокичиња во рана пролет.
Зошто и како распаѓањето на државата, нацијата, јазикот без остаток, какво што го прикажува академикот, предизвикува вакви чувства кај најголемите и најстрастни љубовници на Македонија.
Кај патриотките и патриотите.
Нема нарикачења, лелекања, пискотници што се слушаат од планината на усраноста до загадената река.
Само ќеифови.
Топење во слатката меланхолија на третокласноста.
Будење на безначајноста.
Да појдеме по ред.
Проекциите на Коцарев се проекции на заробениот ум.
На Македонецот кој со години скапува во медиумска капсула со еден заматен џам на кој секој ден му се јавува Жмицко и му кажува дека Македонија е предадена и продадена.
Луѓето немаат информации дали надвор сонце грее, дали врне или вее или бура коси.
Само дека сме продадени и обезличени.
За грст долари.
Тоа е.
Коцарев е само еден од оние кои во таа капсула во меѓувреме научија дека земјата е рамна плоча, дека од вакцините ќе им никнат опашки и дека Бил Гејтс ќе ги претвори во жаби кои даваат млеко.
Слабоста, а, можно е, и силата, на тие проекции е во тоа што немаат врска со стварноста туку се суровина за производство на нова стварност и, второ, во тоа што наспроти првите импресии, не се родени во очај и загриженост, во чувствата на лична и општа поразеност, туку во задоволството што историјата му понудила шанса да и се објави на нацијата со пролив кој има вакви корисни својства.
„Обвинувам за велепредавство, за изневерување на македонските принципи, за плиткост, за неукост, за кусогледост, за самоукинување, за немање визија, за властољубие, за користољубие, за неправда, за немање осет за геополитичка стратегија, за работење против државните интереси.
Обвинувам за распаѓање на Македонија по сите основи, по сите шевови.
Обвинувам за поробена Македонија, демакедонизирана Македонија, за тоа што ја предадоа Македонија, онака, доброволно, од ќеф, за грст долари, за нестварен сон, за илузија, за ‘повисока цел’.
Обвинувам за големи лаги, круцијални предавства и празни ветувања што ги направија нашите животи да станат бесцелни, безидејни, нестварни, анксиозни, вознемирени, депресивни, конфузни, очајни.
Обвинувам за помор на македонскиот род, македонското име, за сè што е македонско.“
Помор на македонскиот род!
На македонското име.
На се што е македонско.
Можам да влезам во емоционалниот свет на човекот што пишува вакви работи, но не можам да не кажам дека ова е, сепак, израз на некаква форма на лудило. Не поетско или научно, туку медицинско.
Ова не е само едно ново видување на стварноста.
Овој академик и овој памфлет се темелат на лаги и произведуваат лаги.
Опасни и штетни.
Ова е рамка која е полнета со медот на патосот, на фразата, на ноќната програма пред македонскиот ѕид на плачот. Ова е инсценација. Театар. Глума. Режија.
Ова е класична замена на животот за претставата што на академикот му се мота по главата. Или му ја мотаат.
Таа замена не се врши за да го крене народот во одбрана на националното постоење и идентитет туку за да го наполни народниот балон со пувежот на традиционалната патетика што ќе го одлепи од современоста, од животот, таа замена нема намера да ги разбие чувствата на народната мака туку да ги засили, таа замена е на линијата на тоа за што Коцарев формулира сто и едно обвинување.
Пред појавата на вмро темата за предавствата ја знаевме од фолклорот и од митовите и ни служеше за кафеански заебанции со неконсолидираните типови. Вмро ја наметна радикално со тезата дека Македонија како комунистичка творба, според идејната основа и територијалната осакатеност, е предавство на националните интереси на македонскиот народ. И дека како предавство треба да се растури. Продолжувањето на таа тема не беше за одбрана на Македонија од таканаречените предавници туку за уништување на Македонија од страна на оние што ја бранат. Одбраната беше смртоносното оружје. Идејата дека промените се предавнички алатки. Сѐ е наопаку, драг мој академику. Темата за предавствата е клучен дискурс кој го подели општеството и ја оневозможуваше и ја оневозможува консолидацијата на државата и нацијата. Предавства и предавници никогаш немало, се разбира, но беа измислувани за да се држи отворено таканареченото македонско прашање во корист на оние кои сакаа да го затворат на предасномски начин.
Коцарев е фатен во тоа оро.
Неговиот памфлет може да биде посебна декларација што ќе ја усвои Конгресот на вмро-дпмне или да се аплицира на „милде грин енерџи“, да има човек што да чита додека сере.
Специјално за ПРВАТА ЛИНИЈА. Сите права се задржани. Текстот е личен став на Авторот.
