Од каде музика пак да се вивне

Од каде музика пак да се вивне ?

Оттаму, од каде што, на препад,

секогаш ќе се крене, ќе пливне,

не често, но сепак, сепак.

Од каде да дојде таа, кажи ?

Нејсе, во пристанишниот мрак,

светилките се како стражи

покрај котвата – двојниот знак.

Шепни ми: од каде таа плови,

како оркестар или флота,

создавајќи значења нови

што во убавина ќе се сплотат.

Не потшепнувајте – мене ми е знајно

она што на другите не им е гледно –

музиката со ука полна тајност

речта и судбината ги соединува ведно.

Ведно сме со неа и, пловејќи така,

кон небесните сфери полека се нишам,

жив сум и ја праќам пораката

дека сё уште воздухот го дишам.

Го голтам ветрот кој мириса на тага

и кон Месечината очите ги кревам,

сите лаѓи што низ ширта оставале трага

кон мене сега се пореваат.

Давениците од океанот разбрануван и бушав

по палубите од бродовите воскреснати се веат

и, во име на бесмртната душа,

својата нема песна безгласно ја пеат.

Песната расте и нејзиниот одек се крева,

таа со значење и со смисла дрочи,

низ неа се открива суштината древна

за звучењето низ времињата кои течат без почин.

Препев: Тања Урошевиќ 

Избор: Тања Кармзова Костиглиола

Владимир Алејников (1948) е руски поет, сценарист и писател.