Додека Русија подготвува грандиозен приказ на воена огнена моќ во Москва за 77-годишнината од Денот на победата, нејзините војници ја насочуваат својата огнена моќ против украинските ветерани од Втората светска војна, преживеаните од Холокаустот и другите цивили. 97-годишниот Иван Лисун од Золочив, во Харкивската област, остана само со своето палто и многуте медали што ги доби за храброст и воената служба кога заедно со Русите се бореше против нацистичките напаѓачи, пишува Kharkiv Human Rights Protection Group.
Во раните утрински часови на 4 мај, руското гранатирање речиси целосно ја уништи куќата која, како мало момче, Иван Лисун се обиде да му помогне на својот татко да ја изгради. Поголемиот дел е претворен во урнатини, а чудо е што преживеал.
Наталија Хоружа раскажа за ТВ Суспилне за ужасните секунди кога се исплашила дека нејзиниот татко е убиен. Таа се засолнила во визбата на нивните соседи кога дошло до катастрофален удар. Светлата се изгаснаа, а потоа зградата почна да се урива околу нив. За среќа, нивниот сосед бил надвор и можел да ги извлече. Наталија почна да вика по својот татко и се испаничи кога настана тишина. Тие го нашле 97-годишникот жив, иако зашеметен и не можел да каже ни збор, само со неверување гледал наоколу кои се урнатините од неговиот дом.
Подоцна, кога разговараше со дописникот на ТВ Суспилне, Иван Лисун зборуваше за силната болка што ја чувствува и нагласува дека тој се борел за ослободување на Украина. Тој додава дека, доколку има сила, ќе биде првиот што ќе се приклучи на одбраната за да им помогне на вооружените сили на Украина. Тој ги отфрла роднините во Русија кои тврдат дека не знаат ништо, кога Украинците вака страдаат. Тој вели дека не ги сожалува, „ниту еден грам“.
Откако Владимир Путин првпат дојде на власт, Русија систематски ја митологизира Втората светска војна (или обновениот термин, „Големата патриотска војна“, од 1941-1945 година). Во Путиновата Русија стана опасно да се зборува отворено, на пример, за соработката меѓу Сталин и Хитлер во разделувањето на Полска во 1939 година и сѐ до инвазијата на Хитлер на Украина; за злосторствата извршени од советските војници и репресијата и неспособноста на Сталин како клучни причини за огромните загуби што ги претрпе Советската армија. Русија сè повеќе ја „русифицира“ победата на СССР над нацистичка Германија, при што таквите напори ескалираа паралелно со нејзината воена агресија против Украина.
Уште во 2014 година, Кремљ се обиде, барем во јавна реторика, да ја направи новата влада во Киев непријател, наместо украинскиот народ. Во извесна мера, тврдењето на Путин на 24 февруари дека таканаречената „специјална воена операција“ била насочена кон „демилитаризација и денацификација на Украина“ беше повторување на истиот наратив. Некои коментатори сугерираат дека Путин искрено им поверувал на своите советници кои го уверувале дека Киев ќе падне за ден или два и дека Украинците ќе ги поздрават напаѓачите како „ослободители“. Ако е така, тогаш тој брзо дозна дека тоа не е точно, што може добро да го објасни дивјаштвото на нападите врз градовите, како Киев и Харков, кои Русија не можеше да ги преземе, како и врз цивилното население.
Руските напаѓачи веќе убија најмалку двајца преживеани од Холокаустот. Борис Романченко преживеал четири нацистички концентрациони логори, за да биде убиен кога Русите го бомбардирале неговиот стан во Харкив. Ванда Обидкова, била спасена како дете од нацистичките напаѓачи на Мариупол а починала кога Русите го опседнале градот во 2022 година. Таа постојано молела за вода која нејзината ќерка и зет морале да ги ризикуваат своите животи обидувајќи се да ја добијат , бидејќи Русите ја уништија целата градска инфраструктура и руски снајперист беше позициониран до најблискиот извор на вода за пиење.
Ова се жртвите чии приказни се познати. Вистинските размери на трагедијата се речиси сигурно многу поголеми. Постојат делови од Харкив, Доњецк и Луганска област, на пример, каде Русија постојано гранатира или бомбардира станбени области. Честопати постарите не сакаат да ги напуштат домовите или едноставно не можат, или затоа што тешко се движат или затоа што немаат каде да одат.
Како што е соопштено, употребата на термини како „денацификација“ и „геноцид“ од страна на Русија како изговор за нивната инвазија, масакр и уништување е осудена, меѓу другото и од украинските преживеани од Холокаустот; Украинските еврејски водачи и меѓународните организации за холокаустот. Тоа очигледно не е особено разбрано од самите Руси, но бројот на оние кои се подготвени да проговорат во знак на протест останува жално мал.
Секако, руските државни медиуми флагрантно ги прикриваат и/или ги искривуваат фактите, особено во однос на тековното бомбардирање и гранатирање на цивилни цели. Сепак, многу Руси знаат совршено како да го заобиколат блокирањето на интернет медиумите; имаш пријатели или роднини во Украина, или имаш роднини испратени да се борат во Украина. Веројатно е полесно да „не се знае“ кога вистината ги открива злосторствата што Русија ги прави врз невини цивили и кога територијалната агресија на Русија злобно потсетува на она што Украина го претрпе од нацистите пред 80 години.
Превод: Жорж Димовски
