пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Ќе протестирале, во земјата владеело катастрофа, башка била цела избезумена, дефокусирана, па масовно ќе се протестирало пред Владата. За да сме се врателе во фокус, на „прав колосек“, вели Мицкоски.
Тешко му е, го сфаќам, да се биде лидер а никој да не те следи. Прашајте ги тие од неговото најблиско опкружување. Всушност, лидер може да биде и херојска фигура, или татковски тип, или мудрец кој е преполн со знаење, или да има цврст карактер способен да им одолее на сопствените желби. Во кои од овие личности го препознавате Мицкоски? Каде тука спаѓа Овој што долго останува во вашата свест и го префрла на Други? Оној што кога ќе си замине, останува празнина после неговото заминување?
Тандемот Груевски-Мицкоски, едниот во странство, а другиот тука, се ништо друго освен вируси од широк спектар, дополнително – претставуваат каријатиди на една денунцијантско крило на нивната партија која пред извесен период ја приватизира Македонија. Тие ќе сакаат повторно да одлучуваат за секој еден човек во оваа земја, ќе сакаат повторно да ѝ пресудат на секоја фирма, медиум, институција, партија, затвор, слобода, увоз, извоз. Овие двајца ќе сакаат да одлучуваат дури и за секој криминалец. Се разбира, освен оние кои одлучуваат за нивната судбина.
Сакаат повторно да ни влезат во нашите паричници, како чопор во месара; во нашите домови, во нашите глави, како болест. Тие ги растурија институциите, а сега преку протести ќе се обидуваат да се вратат на власт. Тие ја деформираа правдата, тие ги растегнаа законите. Тие ја бараат државата за да ја претворат во приватни цели. Ќе се обидат уште еднаш себе да се изберат за владетели. Тие од Македонија направија земја која лични на растурена телефонска говорница: сите сè снимаат, душкаат, вадат батерии од мобилните телефони, шепкаат. Тие се класични егземплари дека секоја неформална моќ може да се издигне до семоќ. Тие дел автори, дел наследници на транснационален партиски систем на паралелната власт, организирани според воена хиерархија, тамо кајшто припадници им стигнува награда, ама и казна.
Признавам, Мицкоски не е никаков лидер. Нема харизма, нема мудрост, нема брзи и луцидни аргументи. Премногу очигледно е дека нема капацитет во себе на „заводник“. Единствено има огромна суета на генералисмус. Ама таквата суета за него ќе претставува и казна. Заради Мицкоски и неговата блокада во Собранието, Македонија изгледа како „официјален влез“ за Пеколот, во кој Мицкоски, при влезот, лично кине карти.
Ако сè ова ви звучи премногу претерано, кажете ми тогаш како се нарекува функција во која се вкрстува секаква моќ – не си вмроовец, а се преправаш дека си; мислиш дека имаш коалиционен потенцијал, а всушност немаш, бидејќи не си лидер; располагаш со разни документации – а не си полициски инспектор; се повикуваш на силата на правосудниот систем – а тамо не работиш; се занесуваш дека ќе бидеш следниот премиер – а не си ниту во парламент; велиш дека си лидер – а не си излегол на избори.
Како се нарекува тоа кога имаш толку моќ а минимум одговорност? Има ли таква функција во Европа? Мицкоски не може да биде лидер, не само што никој не го следи, а од Македонија спремни се да прават голема „Поротничка држава“. Тоа знам, го познава таквиот менталитет. И знам што им е на ум. А тамо нема ништо добро, нема ништо вредно. Само промаја, виор и понекоја напуштена конзерва која се тркала на пустата улицата.
