пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Ако некогаш се затекнете на јавна гилотина, ако некогаш сте излегле пред голема група на луѓе, пред толпа која единствено сака да плука, и ако некогаш сте кажале став што некој од тие луѓе проценил дека вие сте „размакедончен“, тогаш, драги мои, вие сте во опасен проблем. Не само што сте во проблем, за вас човек треба да му се помоли на господа. Добра околност е што Господ е Македонец, па некој за вас ќе се смилува, оти сите Македонци се со меко срце, склони да им простат на „(кара)душманите“.
Откако сум излезен на јавна сцена, чувствувам ниско ниво на македонска крв во моите вени, и за сè што во овој текст ќе зборувам, ќе ви зборувам од лично искуство.
Понекогаш се будам навечер, испотен, во акутна размакедонченост, вртам низ телефонскиот именик, барам доктор, барам спас, а потоа, за да се вртам во нормала, одам на страните на „курир“, само како би прочитал еден мудар македонски есеј на Сотир Костов, а потоа пуштам некоја песна од Ламбе; и да ви кажам, се смирувам, мирен сум, се враќам во кревет како вистински Mакедонец, спијам како бебенце, сонувам до пладне, и така секоја ден…
Сега некој ќе „гракне“: добро, Ненаде, што се обидуваш сега? Ништо, браќа и сестри, само консеквентно ја следам и логично ја опишувам расистичко-тоталитарната „културна политика“ на мицковци; ги следам неколку денови преку нивните „наци-сајтчиња“, се обидуваат да ме потценат, омаловажат и негираат. И уште мицињата ни се нудат како „демократски мејнстрим“, на тој бизарен „експрес“ сајт или така некоја глупост, главното збиралиште на нашите бизарни конзеративци и „умерени националисти“ кои, многу полесно е да ни опишат за што се националисти, отколку што знаат да опишат по што се умерени.
Еди Рама, каков што само Бог го создал, пред два дена го кажа тоа што го кажа. „Вмроовците“ ја извртеа изјавата на Рама, на начин што е навредлив за нас. А сите што го познаваат Еди Рама, а за тоа ви сведочам лично од Отворен Балкан во Охрид, покрај што е политичар, Рама е и голем заебант, непосреден човек. Тоа го знаат сите, од Брисел до Шангај и назад.
Им фали на Мицињата автентичност и непосредност. Впрочем, робови не работат на тие ментални гигахерци на кои работи Еди Рама.
Потоа, ден подоцна, се јави и Рама, со следната изјава: „За смеење и плачење е хистеријата на некои во Скопје кон премиерот Ковачевски, по објавувањето на видеото од ракувањето со канцеларот Шолц во Солун, каде ја иронизирав грдата блокада на Северна Македонија од Бугарија!“
И навистина е за смеење и плачење. Кој е оној што може да се запали до плафон на ваква апстрактност која нема никаква реална штета за Mакедонците и граѓаните во целина? Добро, погодувате, никој друг освен нашите „лајт-националисти“.
И сега, сигурно се прашувате, која е „културната политика“ на нашите „лајт-националисти“? Националистите немаат економска политика, освен ако не се мисли на грабање и присвојување на сè живо, ама „културната политика“, онаа тоталитарно-расистичка, è таквата политика им е алфа и омега во јавниот говор. И кај нив сè се движи околу приказните за идентитетот, се разбира, страшно глупаво и партикуларно сфатен. Вистински „терор на културата“; од друга страна се работи за страшно пропаднати луѓе кои тешко ќе ги вадиме на воздух.
Може да го опишеме овој феномен и како „фрустрација на анонимусите“, оние за кои ги сметаме за „тивко мнозинство“, ама нема да ја погоди целта. Рама, а пред неколку денови и мојата маленкост, беше погодена од тоталитарно-расистичката идеологија од луѓе кои ги сметаме за релевантни во тој десничарски табор. Не се тоа анонимуси, се претставуваат за доктори, професори на универзитети, и сите беа исто или слично навредени и „уцвикани“.
Овој пример го посочувам само колку да го опишам „тоталитаризмот на јавниот дискурс“. Тоа е срамна војна, а вистината е „втора жртва“. Прва жртва е срамот. Оној обичен, човечки, а со самото тоа и „македонски“.
Личен став на Авторот. Дозволено е преземање на текстот според лиценцата Creative Commons 4.0.
