По правило, сите се согласуваат оти дека сите деца треба да бидат сакани и третирани подеднакво. Сепак, сè уште има многу родители кои повеќе му се посветуваат на едно од своите деца, иако не сакаат да го споделат тоа со другите, па дури ни да си признаат себе. Тој факт дека родителите имаат омилено дете, само означува дека тоа е природна и вообичаена појава, покажуваат психолошките истражувања.
Зошто за еден родител, едно од неговите / нејзините деца би било „посебно“? Се чини, едно нешто коешто влијае на тоа е редоследот на раѓање. Омиленото дете може да биде првото, но повеќе од половина од испитаниците во психолошките испитувања одговориле дека го фаворизираат своето најмало дете. Омиленото дете во семејствата со три деца, многу ретко е средното. Во таа смисла, во психологија, се говори за добро познатиот синдром на средно дете, кога личноста се чувствува изолирано и запоставено, пишува „Политика“.
Улога во тој „избор на омилено дете“ има и личноста на родителот и неговите животни искуства. Нашите деца ги одразуваат нашите квалитети, без разлика дали се добри или лоши. Така, не е изненадувачки што родителот претпочита да минува повеќе време со дете кое му дава чувство на успех, на пр., а тоа се доживува потсвесно како препознавање свои особини кај детето.
Квалитетот на семејните односи е исто така важен фактор. Некои деца понекогаш ги потсетуваат своите родители на личност од минатото која им значела многу, на пр. починат родител, омилена тетка или поранешна девојка / момче.
Но, како што, вообичаено, сè се менува, така се менува и изборот на омилено дете. Самиот концепт има многу менлива природа. Луѓето се менуваат, па и, особено – децата кои сè уште се во процес на обликување на сопствената личност. Понекогаш родителите често го менуваат изборот на омилено дете и им го признаваат тоа на своите деца, најчесто обидувајќи се да ги охрабрат да се однесуваат подобро.
