Расел Кроу ги критикуваше авторите на продолжението „Гладијатор 2“, оценувајќи дека не ја разбираат суштината што го направила оригиналниот филм од 2000 година толку влијателен. Актерот, кој го толкуваше римскиот генерал Максимус, изјави дека „моралното јадро“ било вистинската сила на првиот филм – нешто што, според него, новата екипа не успеала да го задржи.
„Не беа важни акцијата и помпата – туку моралното јадро“
Во интервју за австралиската радио-станица Triple J, Кроу рече дека продолжението претставува „несреќен пример за луѓе кои не разбираат што го направило оригиналот посебен“.
„Не беше помпата. Не беа околностите. Не беше акцијата. Беше моралното јадро“, изјави Кроу.
Оригиналниот „Гладијатор“, во режија на Ридли Скот, освои пет Оскари, меѓу кои и за најдобар филм и најдобра машка улога. Кроу потсети дека за време на снимањето постоела „секојдневна борба да се зачува моралната димензија“ на ликот.
Кроу: „Со додавање непотребни сцени му ја одземавте моќта“
Актерот откри дека уште тогаш се спротивставувал на идеи кои би го нарушиле интегритетот на Максимус, вклучувајќи и предлози за сексуализирани сцени.
„Колку пати предлагаа сексуални сцени и такви работи за Максимус. Тоа му ја одзема моќта“, рече Кроу.
Тој додаде дека не се согласувал ниту со идеите кои го претставуваат Максимус како личност со паралелни љубовни односи со сопругата и со Лусила, нарекувајќи ги тие интерпретации „лудост“.
Публиката се жали – а Кроу одговара: „Не сум јас, тоа не го направив јас“
Кроу изјави дека по премиерата на „Гладијатор 2“ минатата година, луѓе му приоѓале низ европски ресторани за да му се пожалат на филмот. Неговиот одговор секогаш бил ист:
„Не сум јас, тоа јас не го направив.“
Мешани критики за продолжението со Пол Мескал и Педро Паскал
„Гладијатор 2“, во кој Пол Мескал го игра возрасниот Луциј – за кого се открива дека е вонбрачен син на Максимус и Лусила – доби мешани реакции од критичарите.
Питер Бредшо од Guardian го нарече филмот „возбудлив спектакл“ и Мескал „импресивен главен актер“.
Од друга страна, Овен Глајберман (Variety) оцени дека станува збор за „солидно неокласично остварување“, но „на крајот само бледа сенка на оригиналот“.
