Пишува: Елизабета СЕКИРАРСКА
Застанавме вчера ние двајцата меѓу луѓето пред УЈП. Немаме свои блиски кои заминале во борбата за подобар живот. Но тука сме. За нив. Огорчени се, лути и разочарани – и со право.
Не можеме ние двајцата да го смениме неслухот и безобразието кон овие луѓе.
Не можеме многу да придонесеме со тоа што ќе стоиме со нив и заради нив, но можеме да им дадеме поддршка, да им покажеме дека ги разбираме и го осудуваме ова што им се случува.
Имам деца надвор, речиси веќе сите ние имаме.
Она што ги врзува нашите деца и овие луѓе е сепак истиот мотив – потрага по достоинство, потрага по можности, потрага по шанси. Барем заради тоа, треба да ги поддржиме.
Гревот на овие луѓе е голем: се вратија дома, во амбиент кој го осудува тоа што се вратија богати, пред сè.
Тоа што поминале години далеку од семејството и тоа што го пропуштиле растот и зреењето на сопствените деца, тоа што подрачјата во кои биле, сепак носеле ризик кој се мери и со живот, не е тоа што оваа средина може да го види. Да го разбере фактот дека се вратиле и со себе го донеле спечаленото. Тука го трошат. Да го оправда, пак, воопшто.
Ќе речам вака: ги гледаме луѓето вчера. Нивните лица. Некои се уште млади. Некои се мои некогашни ученици. Болна, трогателна насмевка во знак на разбирање. Некои во средни години. Некои постари. Генерално, никој веќе не е млад и животот им се чита на лицата. Свират. Викаат. Се борат против институционалната глувост. Залудно, се чини. Луѓето поминуваат, воглавном игнорирајќи ги.
Настојувањето на институциите ми е јасно: државата сега мора да најде пари по секоја цена и веќе не се бираат начини, извори и постапки, до ниво на невидено игнорирање и упорност, маестрално облечени во закон и ред, кои ете, морале да бидат почитувани.
Ок. Тоа се вика Дефиниција за формати на институционално однесување, кога ножот во телото на оваа тажна почва е до коска, па сè е дозволено и оправдано, нели. Ама баш сè.
Проблемот е подлабок, сепак: овде едноставно не може да му се прости на човек кој спечалил.
Затоа читаме коментари од кои може само да ти се споврати – злоба, завист и сеир.
Затоа се и сами овие луѓе во својата битка. Затоа што не сфаќаме дека и ние се гледаме на нивните лица. Утре можеби и нам ќе ни треба поддршка, во битките кои нас ќе не засегнат.
Затоа треба да застанеме со нив.
И не само со нив.
Нашиот одраз треба да можеме да го видиме и на лицата на кутрите родители од Кочани, чијшто ужас полека се заборава и останува само нивен, за жал.
На лицето на парталавата жена која буричка во контејнерот, на чичкото кој го брои ситнежот на каса, стискајќи со го ќесето со леб и паштета. На луѓето застанати во редица за социјална помош.
На лицето на сите оние кои не живеат живот кој заслужува така да се нарече. Но да, тешко е тоа кога толку ќе се инвестира во човечкото онечовечување и во поделбите од кои не се здогледува едноставниот факт: нештата се менуваат како километри патишта нанапред, ако секој од нас ги изоди личните сантиметри со чиста мисла и срце.
Не сопнувајќи го другиот, затоа што не умееме да изодиме како него.
Дотогаш, тука ќе сме и такви какви што сме, заглавени и неспособни да создадеме убост.
