Пишува: ДУЊА ИВАНОВА
Многу често ме прашуваат како успевам и како од 24 часа правам 48. Тие што ме знаат од дете знаат дека тука нема некоја голема мистерија, ништо суштински не се сменило. Се менувале улогите, проектите, обврските, шасиите низ кои поминува животот, но моторот е ист. Љубопитноста е иста. И немирот е ист.
Со годините научив дека секој што се обидува да помести нешто напред, порано или подоцна ќе стане свој мал Дон Кихот. Ќе се бори со ветерници, со апатија, со „не може“, со „остави така“… И тоа е цената на секој обид да не стоиш во место.
Кај нас има една интересна навика: луѓето најлесно стануваат легенди откако ќе ги нема. Додека се тука, се анализираат, се мерат, им се бара маана. Откако ќе заминат, сите одеднаш биле нивни најголеми поддржувачи. Уште помалку ја разбирам гладта за туѓа несреќа. Како некои луѓе да се хранат со туѓи падови, а да гладуваат кога некој успева. Но не е добар ни другиот екстрем – молкот. Она наше: „не е добро, ама ајде“, „може подобро, ама ќе премолчам“, „ама што ќе речат луѓето“…
Низ животот сфатив и уште нешто: не секој што молчи е мудар. Понекогаш молкот не е достоинство, туку удобност. Тоа сум го гледала и во мојата фела, меѓу уметниците, а денес сѐ почесто го гледам и во спортот. Луѓе кои ќе препознаат неправда, ќе се согласат дека нешто не е во ред, но ќе изберат да премолчат за да не си го нарушат комфорот. Лесно е да се ужива во придобивките од еден систем, а никогаш да не се преземе ризик да се каже став, да се застане зад принцип или да се брани нешто што е исправно. Таквиот мир најчесто е само позајмен комфор. А привидниот успех, колку и да изгледа голем од маалска перспектива, ретко остава трага надвор од неа.
Највредното нешто што ме научија моите родители не беше како да победувам. Туку како да не се плашам. Да знам дека успехот мораш сам да си го заработиш, но и дека пред неправда не се молчи. И дека кога знаеш да создаваш, да работиш и повторно да се изградиш од нула, тогаш никој не може да ти одземе ништо навистина важно.
Затоа, на крајот од оваа школска година, како некој кој секојдневно живее со децата и мојот повик на учител, ако треба да имам порака за нив, таа е да бидат похрабри. Да не се плашат да работат, да сонуваат големо, да кажат што мислат и да застанат зад она во кое веруваат. Трудот секогаш остава трага, добрата мисла секогаш има тежина, а позитивната енергија секогаш наоѓа пат назад. Некој тоа го нарекува карма, некој животна правда, некој енергија на Универзумот. Важно е дека доброто што го вложуваш ретко се губи и најчесто се враќа кога најмалку очекуваш, и како штит кога ти е најпотребен, и како награда кога најмалку ја бараш.
На крајот, човекот не се мери по тоа колку удобно поминал низ животот, туку по тоа зад што застанал кога било најлесно да се премолчи. Бидејќи времето, секогаш ги раздвојува оние што само биле присутни од оние што навистина оставиле трага
Текстот е личен став. Преземено од ФБ профилот на Авторката
