пишува: БРАНКО ТРИЧКОВСКИ
Тие биле горди на нашата антифашистичка борба.
Па, добро, и треба да се горди.
Но, тоа звучи така антивмровски.
Спомениците на партизаните чии имиња се вклесани во каменот на Могилата ги сквернавеа симпатизерите и членовите на партијата на лидерот кој вчера пред меморијалниот центар го изрази своето признателство кон тие луѓе за слободата што денеска ја уживаме.
Ги сквернавеа не како личности туку како автори на државата.
Која бил карикатура.
Не била цела.
Од каде таа спротивставеност на парадата и на праксата.
На пригодноста и филозофијата.
Па, нели подвигот на партизаните беше врвна изневера на националната кауза, мислам, фактот што направиле едно мало државиче, без Солун и Солунско поле и уште го бутнале во “темницата на народите”, во скутот на “крвникот” Тито и на неговата антимакедонска платформа наречена Југославија.
Кај што Македонија и Македонците беа потчинети, обезличени и негирани.
Граѓани од трет ред.
Граѓани за заебавање.
Кој го свиркаше и плукаше првиот претседател на независна Македонија во својство на претставник на таа и таква антифашистичка држава и на партизаните и комунистите кои се изборија за македонската држава.
И во Крушево и во Скопје.
Кој беше инспиратор и автор на тоа дивјаштво.
Кој копаше по историјата затоа што тврдеше дека легитимацијата што ја беа утврдиле ослободителите на Македонија во Кирил и Методиј и во Климент и во Наум, е плитка, односно дека е обид за историско обезличување на македонскиот народ кој е многу постар од десет века односно е најстар народ во Сончевиот систем. Па фати од тој изграден, култивиран, институционализиран и афирмиран народ, да прави александриски идиоти. И во актуелните дискурси и во образованието и во медиумите и во архитектурата и во меѓународните односи и во мемоаристиката. Кој направи од Македонците најголеми будали во Европа и кој следејќи ги принципите на таа систематизирана будалост им ги скуси и загорчи животите на милиони луѓе. И ги натера да се срамат од себе и од својата држава. Да ја прогласат единствената победоносна борбата за својата слобода за најголем и срамен пораз.
Кој ја закочи Историјата?
Кој ја предизвика кавгата со Грција со запаливите срања какви што беа и се знамето од Кутлеш (да ви го ебам знамето), Гоцевата раса, Солунското поле, Александар, Филип и останатата античка бижутерија.
Тоа јас го правев или го правеше вмро.
Не како инцидент туку како основа на својата идејна ориентација.
На својата примитивна и примитивизирачка филозофија.
Во која демонтажата на современа Македонија е одмазда за формирањето на Републиката.
За АСНОМ.
За партизаните што Мицко ги славеше вчера.
Денот беше таков, јеби га.
Антифашизам на шведска маса.
Се сеќавате ли на фашизмот во интерпретација на вмро.
2006-2017.
Со окупација на сите институции и на целата држава.
Со прикаските за етничката супериорност.
Заев го доведувал во прашање антифашизмот.
Па тоа е како Ајхман да му забележува на Бен Гурион дека Израел е изневерување на славната судбина на Евреите што тој и неговите џелати ја граделе во Аушвиц.
Претерувам, се разбира, но интенцијата на паралелата е јасна.
Па како можеш да бараш Европската унија да почне преговори со еден мафиот, пљачкаш, правосуден господар и уште фашист или барем антиантифашист.
Историскиот наследник на фашистите односно на нивните идејни и политички колаборационисти му забележува на историскиот наследник на антифашистите за изневерување на антифашизмот.
Наместо да стане и да објасни каде била вмро-ноб за време на ноб.
Всушност зошто немало вмро-ноб.
Затоа што бугарската окупација, на која сега така парадно инсистираат, ја сметале за ослободување.
И да му префрла на Заев за епските напори да најде решение со Бугарија.
Дали Бугарија била окупатор или нешто друго.
Па тоа најдобро треба да го знае вмро бидејќи биле со Бугарите и со заеднички сили ги бркале по шумите партизаните чии имиња се вклесани во прилепската Могила.
Од аспект на Македонија, како конституирана држава, наративот за окупацијата беше нормален и точен, но од аспект на предконституциониот период – не, затоа што тие тука дошле во една бановина, не во Македонија како слободна територија, уште помалку како самостојна држава. Не сме биле субјект за да сме можеле да бидеме окупирани. Од бугарски аспект, кој ние можеме да го негираме колку сакаме, тие дошле да ја земат Македонија како своја земја.
Фашизмот како контекст е тоа што го проблематизира бугарското присуство во Македонија или нејзиното администрирање со Македонија, многу повеќе отколку фактот дека мислеле дека дошле во своја земја.
Кога велам фашизмот мислам и на конкретни фашистички акти, злодела и манифестации, на едно крајно неприфатливо поведение за кое се свесни и Бугарите, посебно нивните историчари.
Македонија е резултат на тие контрасти и контрадикции. Таа е родена во една таква историска клиника за акушерство. Во судирот на историските претензии на Бугарија со историските претензии на епохата и во хармонизацијата на антифашистичкиот контекст во светот со тој што на овие простори го пласираа и градеа комунистите, македонски и југословенски и по таа линија го поведоа народот на вистинската страна на историјата. Тоа е целата приказна.
Во тој клинч и во резултатите на таа борба е родена македонската нација.
Крај.
Сè пред тоа е напор на Бугарија да ја има Македонија. Од 1878 до 1941, односно 1944.
Тоа ја доминира ситуацијата.
Македонските национални или националистички форми во денешна смисла на зборот до пред крајот на тој период повеќе се флеки на историскиот ѕид отколку реален фактор.
Се разбира сиве овие работи на официјална Софија не и требаат како стар историски шлагер, за кој ѓавол ќе и се вистините за една совршено безначајна историчност, туку се тука како обид да се интервенира во македонската сегашност во корист на Бугарија.
Тоа е уште поголем идиотизам.
Тоа е само и единствено поради тоа што Бугарија има погрешна и тоа совршено погрешна претстава за себе и за Македонија. Бугарските образложенија за блокадата се како писмени работи на повисоките одделенија од некоја детска градинка. Не постои Македонија за која тие пишуваат во тие свои прикаски. Не постои ниту Бугарија која може да има реални амбиции врз основа на тие прикаски. Тоа е Бугарија од нивните застарени погледи. Нивната блокада е како Големиот марш на Кина, ракета која ќе се распадне, со таа разлика што ние сме далеку од Индискиот океан и делови од таа глупантропска ракета можат да паднат врз куќите на секој од нас. Не само во Македонија, туку и во Бугарија.
Кога беше крената блокадата, Владимир Глигоров изјави дека е тоа многу непријатен акт и за Европската унија и за Германија и за Ангела Меркел. И дека државите имаат министерства кои се задолжени да паметат. Дека Министерството за надворешни работи на Германија е задолжено да памети како Бугарија ја понижи Германија и германската канцеларка. Германската политика. Германскиот карактер. Да не се лаже и да се држи до зборот.
Во Македонија се направени значајни пробиви на стереотипите за Бугарија и во однос на спремноста да се ревидираат многу историски работи. Но, тоа наидува на идиотски реакции каква што беше последната на Атлантскиот клуб, кој својата анализа можел да ја испрати и на Папуа Нова Гвинеја, и тие ќе се чудат кои се овие од Софија и што сакаат.
Со мала доза на претерана експресивност јас ќе кажам дека блокадата е старт на трката во исчезнувањето. Македонија е фаворит во обложувалниците, но јас мислам дека Бугарија прва ќе ја помине целната рамнина. Не мислам на некакво физичко исчезнување. Не. Мислам на десубјективизирање, обесмислување, атомизирање на општествата, до нивото кое ќе им ја одземе деловната способност да се занимаваат со теми какви што е македонското прашање, сеедно дали ќе напаѓаат или ќе се бранат. Ова што сега се случува во Бугарија, обидот низ старите патетики за хората да се реконституира политичко бизнисменската олигархија и да се задржи високата школа на празната патетика, односно одлепеноста од реалностите на животот и во Бугарија и во светот, можеби е закономерна инстанца, но јас не би ја исклучил можноста дека тоа е дел, од тајната на светскиот одговор за говното на кое беше натерана да се лизне Македонија.
Секоја нација има медиум преку кој се распаѓа: За Србија тоа е Косово, за Хрватска-НДХ, за Бугарија Македонија, а за Македонија ВМРО!
Бугарија може да да ги афирмира своите интереси во Македонија само ако ја зголемува својата гравитациона сила, не ако ја намалува со разни блокади и други глупости.
Но, ОК: Ако вмро-дпмне решило да се ресетира на антифашистичка основа, тоа би била голема работа. Дури и во правец на националното помирување.
Текстот е личен став на авторот. Сите права се задржани.
