пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
До сега, барем додека го (ис)пишувам овој текст, се’ уште нема абер од Мицкоски, барем реторички или протоколарно, да го честита денот на Европа, односно да го честата 9-мај, Денот на победата над фашизмот. Зошто ништо не зборува Мицкоски на денешниот 9-ти мај, дали ние делиме исти вредности или нешто сосема друго е во прашање?
На денешен ден е скршен нацизмот. Втората Светска војна беше најголемиот вооружен конфликт во историјата на човештвото, а Мицкоски молчи. Преку десет милиони животи згаснаа, а повеќе од 3 милиони станаа раселени, заминаа во емиграција, а Мицкоски молчи.
Овој 9-мај е ден на Европа, а Мицкоски молчи. На овој датум треба да славиме, а Мицкоски молчи. Добро, не може да славиме, ако знаеме дека на илјада километри од нашата територија има убиени и раселени oд злотворот Путин, а тоа е Украина. Ама може да се присетиме, може да кажеме што ни е драго и за што се залагаме и веруваме. Можеме, тоа би требало да биде нашата обврска како луѓе и граѓани. Да покажеме емпатија за оние кои се живи и раселени; може да кажеме и’ дека сочувствуваме со 15 илјади затворени руси кои не се согласуваат со Путиновата инвазија во Украина. Не само што мораме, туку за овие работи не смееме да молчиме.
А Мицкоски и натаму молчи.
После Втората Светска војна, веднаш после 1945 година, на жените им се даде право на глас, им се дозволи да учествуваат активно и рамноправно со мажите во политиката, а Мицкоски и на тоа молчи.
После Втората Светска војна, Македонија доби свој признат македонски јазик, доби своја државност, доби свои институции. Македонија после Втората Светска војна беша образец за еманципација. Македонија после Втората Светска војна изгради и подигна се’ што денес постои, a Мицкоски и на тоа молчи.
Од друга страна, Ковачевски не молчи. Зборуваше денес пред Владата, пред дипломатите, пред министрите и пред широката јавност, зборуваше за она што му е драго и за што се залага. Ковачевски на 9-ти мај не молчеше. Не молчеше ниту амбасадорката на САД во Македонија, а, на мое големо задоволство, ја видов и амбасадорката на Украина меѓу присутните.
Премиерот Ковачевски рече: „Изборот на македонскиот народ, заедно со сите други народи беше македонската држава да биде создадена како дом на слободата. Дом на слободата за сите нејзини граѓани без исклучок. Држава на сите и за сите. Дом каков што е денеска Европската Унија, како што е напредна и прогресивна Европа”.
И тоа мене ми е доволно. Овие зборови мене ми се сосема доволни. Се залага човекот за вредности, се залага и верува во Европската идеја, пропагира човекови права, слободи, индивидуализам… Не молчи, не е рамнодушен. На толкава жртва, на толку мртви и раселени, на 9-ти мај пристоен човек не молчи.
Добро, да бидам отворен: на денешен ден се молчи само ако сте неопеана битанга. Ако сте шибицар, непрокопсаник, ако сте бесчуствителен кобник, ако сте се’ тоа, велам, подобро е да молчите.
Ама ние не сме тоа. Ниту некогаш ќе бидеме тоа.
Смрт на фашизмот – слобода на народот!
Личен став на Авторот. Дозволено е преземање на текстот според лиценцата Creative Commons 4.0.
