Холивуд зад завесата: Џоди Фостер и Ентони Хопкинс во Кога јагнињата ќе стивнат
Кога филмската екипа на The Silence of the Lambs се собра во 1990 година, никој не можеше да претпостави дека снимаат ремек-дело кое ќе ја смени историјата на трилер-жанрот. Но зад камерите, меѓу светлата и сенките, се криеше вистинска психолошка драма — онаа што ја видовме или можеби не ја видовме на екраните.
Тишината што ја плашеше и Џоди Фостер
Ја гледавме како храбра агентка Кларис Старлинг влегува во ќелијата на злогласниот Ханибал Лектер, но во реалноста Џоди Фостер била вистински — и речиси детински — преплашена од Ентони Хопкинс.
Актерката признала дека за време на целото снимање не се осмелила ни да разговара со него надвор од сцените. „Толку беше интензивен и вознемирувачки, што го избегнував колку можев,“ откри таа во интервју за Entertainment Weekly. Тоа го потврдува и во Шоуто на Graham Norton.
Тие уствари биле престрашени еден од друг.
Дури по завршувањето на снимањето, кога го слушнала Хопкинс како ѝ се обраќа првпат „со нормален глас“, се опуштила и му признала:
„Ти си вистински страшен човек.“ Хопкинс се насмеал и ѝ одговорил: „Јас само ја работам својата работа, драга.“
Магијата на стаклената ќелија
Режисерот Џонатан Дем ги држел актерите во строга изолација. Хопкинс и Фостер ретко биле на сет во исто време пред камерите, а ќелијата од дебело стакло не била само сценографија — туку реален психолошки ѕид.
Дем сакал секој поглед, секој здив да биде автентичен. Му рекол на Хопкинс:
„Зборувај бавно, без да трепкаш. Нека се чувствува како да ја гледаш низ душата.“
И токму тоа го направи. Хопкинс ретко трепкал во сцените со Кларис — нешто што критичарите подоцна ќе го наречат „најстрашниот мир во историјата на филмот“.
Ѓаволот во деталите
Ентони Хопкинс никогаш не го играл Лектор — тој го доживувал.
Кога првпат го прочитал сценариото, наводно рекол:
„Го имам ѓаволот во себе. Сите го имаме. Јас само знам како да го ослободам.“
Тој одбил да гледа хорор-филмови за инспирација; наместо тоа, ги проучувал навиките на сериозни криминалци и го базирал Лектер на вистински психијатар што имал морбиден шарм.
Во гостување кај Stephen Colbert, Хопкинс вели дека сакал да звучи како ладниот компјутерски глас на Хал од култниот филм од Стенли Кјубрик „Вселенска Одисеја 2001“.
Сцената каде што Хопкинс ги имитира звуците на цицање низ заби не била во сценариото. Таа страшна „ssssslurp“ импровизација случајно ја исплашила Фостер — и Дем ја оставил во финалната монтажа, бидејќи камерата фатила вистински страв на нејзиното лице.
Страв што донесе Оскари
Иронијата е дека токму таа тензија зад сцената ја направи магијата пред камерата.
Фостер и Хопкинс добија Оскари за своите улоги, а филмот освои и награди за режија, сценарио и најдобар филм.
„Не можев да ја погледнам во очи без да се почувствувам како ѕвер,“ признал Хопкинс подоцна. „А таа… ја носеше храброста на сите нас.“
По снимањето, двајцата конечно седнале на кафе. „Тогаш открив дека е прекрасен човек,“ вели Фостер. „Но тоа што ми го направи на сетот — беше генијално. Го мразев, а истовремено му се восхитував.“
Кога вистинскиот страв станува уметност
Во свет каде што глумата често е игра на симулација, Кога јагнињата ќе стивнат покажа дека вистинскиот ефект доаѓа кога и актерите се плашат.
Не затоа што не знаат што прават — туку затоа што се соочуваат со нешто што не може да се одигра: човечката темнина.
Кога јагнињата стивнаа, на сетот владееше непријатен мир.
Но зад завесата — таму, во студената тишина помеѓу два погледа — се роди еден од најголемите филмски митови на сите времиња.
Редакција Фронтлајн
Прочитајте и…
