Пишува: Џабир Дерала
Голема делегација, големи зборови и уште поголеми најави – така изгледа дипломатскиот десант на Мицкоски во Виена. Но прашањето е едноставно: што од сето тоа има врска со реалноста?
Целта на дипломатскиот десант на премиерот Христијан Мицкоски и владината делегација во Виена е интензивирање на економската соработка со Австрија и враќање на дијаспората во земјата. Не е познато по кој редослед се наредени приоритетите, но двете идеи, како што ги претставува пи-арот – сведочат за големи амбиции. Тоа е очигледно и од обемот на министерската придружба во чиј состав се вицепремиерот Александар Николоски, министерот за надворешни работи Тимчо Муцунски, министерката за енергетика Сања Божиновска и министерот за животна средина Муамет Хоџа.
Мицкоски ја дефинира дијаспората како „додадена вредност“ и „нераскинлива алка од нашиот идентитет“. Тој упати јавен повик до македонските иселеници во Австрија да размислат за враќање и вложување на својот капитал и знаење во Македонија. И тврди дека неговата влада работи на создавање на стабилна и предвидлива бизнис-клима за намалување на ризиците за инвеститорите.
Резимирано, премиерот и неговата придружба веруваат дека имаат моќ да ги трансформираат традиционално добрите политички односи во конкретни економски резултати. Тоа е целта на средбата со австрискиот канцелар Кристијан Штокер. Тука некаде се наоѓа и идејата за организирање на бизнис форум каде ќе се презентираат конкретни деловни проекти пред претставници на стопанските здруженија од двете земји.
Дотука, оваа широко распространета вест во македонската јавност звучи благопријатно. Сепак, оваа реторика не одговара на прашањето колку сето тоа има контакт со реалноста. Дури и да е премиер на Норвешка, прецизниот математичар Мицкоски треба да знае: желбите не се политика. Плановите не се резултати. А времето – токму тоа – го нема. Исто како што државата нема пари да ги задоволи апетитите дури и на само еден мал дел од партиската клиентела, а за апетитите на коалициските партнери и да не говориме.
Успехот на скапата дипломатија на Мицкоски не зависи од бројот на неговите летови, а уште помалку од бројот на позитивни објави во медиумите кои се, патем речено, во криза по изборната катаклизма на Виктор Орбан. Тоа зависи од квалитетот на неговото владеење и капацитетот на институциите, односно од тоа колку и на кој начин се спроведуваат неопходните реформи, ако воопшто се спроведува било што освен приватните агенди на луѓето од власта.
Земјата е закочена во идентитетските „војни“ на Мицкоски и општа несигурност во земјата, што ги исклучува можностите за напредување во процесот на зачленување во ЕУ. Сѐ подлабоката сиромаштија е придружена со назадувањето во владеењето на правото, економската несигурност и блокадата на ЕУ процесот. Долга е листата на „успесите“ на Мицкоски на која секако се наоѓаат здравството и образованието, но и правосудството, општествената кохезија и, да не заборавиме, безбедноста и одбраната. За добрососедските односи и да не говориме. За две години „успеа“ да ги врати „најдобрите години“ на неговиот претходник и ментор, кој деновиве чека поштарот да му донесе абер од новата власт во Унгарија.
Текстот е личен став на авторот | ЦИВИЛ МЕДИА
