Во јавниот простор веќе подолго време се дебатира за најавените измени на Законот за игри на среќа, но во сите политички препукувања се премолчува еден клучен факт. Македонија во моментов се обидува да преземе законски модел кој не даде резултати кај нашиот западен сосед Албанија, која веќе официјално го укина го прогласи за пропаднат експеримент и го стави надвор од сила.
Наместо да учиме од туѓите грешки, домашните креатори на политики купуваат „расипан производ“ со поминат рок.
Зад популистичкиот наратив за „наводна заштита на граѓаните“ и одредбата за дистанца од 500 метри, се крие рециклирање на туѓ неуспех. Фактите од регионот го говорат следново:
Експериментот во Тирана (2018): Албанија донесе радикален закон со кој практично ги затвори легалните објекти. Ветувањето беше дека со тоа ќе исчезне играње кај населението.
Реалноста на терен е сосема поинаква. Наместо исчезнување, бизнисот преку ноќ се пресели во сивата зона. Се отворија илјадници диви обложувалници во приватни куќи и подруми, а парите почнаа да се одлеваат на странски, нелегални онлајн платформи. Албанските власти изгубија контрола врз малолетниците, врз криминалот, а државниот буџет претрпе огромен крах.
Сфаќајќи дека забраните само го хранат подземјето, владата во Тирана пред две години го укина сопствениот закон и повторно ги легализираше игрите на среќа со цел да ја врати контрола на системот и да ја сузбие сивата економија.
Се наметнува логичното прашање, а тоа е зошто Македонија денес, во 2026 година, упорно го турка токму оној модел од 2018 година од кој самата Албанија се откажа бидејќи донесе катастрофални последици?
Донесувањето на предложените измени нема да ги спречи луѓето да играат, туку само ќе го смени примателот на парите. Наместо домашни компании кои плаќаат даноци и придонеси во македонскиот буџет, пазарот ќе им биде подарен на странски „офшор“ сајтови и на нелегални локации, подруми и други небезбедни места на кои ќе се одвива играњето.
Според познавачите, последиците од овој закон ќе предизвикаат буџетска дупка и ќе ја остават државната каса без стотици милиони евра сигурни приходи кои досега индиректно го финансираа здравството, културата и спортот.
Преку ноќ, илјадници семејства кои егзистираат од овој сектор и придружните дејности (закуп на деловни простории, ИТ поддршка, маркетинг, услуги) ќе останат без приходи.
Оваа присилна елиминација на легалниот пазар отвора огромен сомнеж дека целта не е јавниот интерес, туку чистење на теренот за создавање државен или политички фаворизиран монопол врз интернет-обложувањето.
Предупредувањата на познавачите на состојбите говорат дека ваквиот закон наместо позитивни ефекти, ќе ја отвори вратата за негативните појави што следуваат со вакви драстични развој на црниот пазар на игри на среќа и намалена или никаква заштита на играчите, пред се на малолетниците.
