Датумов е голема лекција, и не само поради обединувањето, туку поради сè што му претходело – баш сè.
Поради свеста колку лесно може да се создаде ситуација, па и долготрајна состојба во која крајно нечовечното може да се смета за нормално, да се прифаќа, да се оправдува, да се игнорира (кај „почувствителните“ кои ете не би соработувале, но и не би се замарале нешто посебно).
Поради цената што за тоа ја плати целиот свет.
И поради понизноста на поразениот, двапати поразениот во светските војни, директно одговорен за незапаметени страдања на милиони, кој се свестува – по таква ужасна цена, после три децении, но им текнало. На некои ни после векови не им текнува.
Откако им текнало, ги исфрлаат, и ги криминализираат првите стихови од својата химна – Дојчланд, Дојчланд убер алес. И тоа е паѓање на колена и молба за прошка, не само Kniefall von Warschau на Вили Брант од 1970, туку многу скоро по падот на нацизмот.
Химната остана, но сега почнува од поранешната третата строфа – Einigkeit und Recht und Freiheit – Единство, и правда, и слобода!
Паралелите со скорешни настани во регионов се неизбежни – со нешто што се направи, и со нешто друго што никако па никако да се направи.
Па Германија СЕГА е лидер на континентот и на светот, но на поинаков начин, од поинакви побуди.
И уште имплицитни лекции има, за тоа кој е кому вековен непријател или пријател, кому што му се простува и како и зошто, и кој е начинот да се понесе одговорноста и да се тргне напред.
И за мојата омилена ресторативна, а не само ретрибутивна правда која може да роди и нови неправди доколку грешката се казни, но никој во ситуацијата не созрее. (и за ова, како и секогаш, мемо ту мајселф, исто така).
Честит да е денов!
Празник за Германија, сега обединета, но и за целиот свет.
Ајнхајт, обединување е она што на сите ни треба. Ајнихкајт (единство), ајнхајт (обединување), па и Seinheit – збор што не бев сигурна дали постои или јас на лице место го конструирав според германските правила, но, да – постоел и секако значи точно тоа што сакав – да се биде, да се живее суштината на своето вистинско битие.
Денов да нė потсети каде сме, каде сме биле, и кој пат го одбираме кон иднината.
Фејсбук пост од Јасна Шоптрајанова
Денес се слават 30 години од Денот на германското обединување.
На денот на германското единство се потсетува на повторното обединување на Германија, кое беше “завршено со влегувањето во сила на пристапот на Германската Демократска Република во Сојузна Република Германија на 3 октомври 1990″. Бранденбург, Мекленбург-Западна Померанија, Саксонија, Саксонија-Анхалт и Тирингија, како и Берлин во целост, станале сојузни земји на Сојузната Република Германија. Од почетокот на деветнаесеттиот век „германското единство” е стремеж да ги собере германските земји во една држава. Мотивот на единство е исто така во германската национална химна како “единство” повторно.
