пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Кога ги гледам призорите од Украина, кога ги читам изјавите и сликите од разрушениот град Мариупол, кога со голо око ја гледам таа мака и трагедија, сфаќам дека ова е пекол на земјата. Во изјава за „Фајнешнал тајмс“ од локален бизнисмен стои следната реченица: „луѓето се толку гладни што убиваат кучиња за да се прехранат“. За потсетување, Мариупол беше едно од најголемите пристаништа во Украина, а денес е пепелиште, град на духови.
Руската инвазија во Украина не се либи да убива брутално се: мажи, жени, деца, згради, куќи, градинки… Додека обичниот свет се обидува да се прехрани и складира храна, пред нивните глави летаат бомби. Се проценува дека некаде околу 2.500 цивили се убиени од крволочните војски на Путин во градот Мариупол. Има уште едно сведоштво за градот: „Сè гореше, телата на жртвите беа насекаде, а јас само чекорев за да земам зелка и моркови, знаев дека ќе имам храна за моето семејство барем уште еден ден или два“.
Сега, откако известувам за овие работи, во мојата глава се појавуваат слики: до само вчера, за некои деца градот Мариупол беше нивниот дом; космополитиски град, пристаниште; што значи трговија, пазар, солидарност, братство/пријателство меѓу луѓето. Нема цинизам, нема пекол, нема омраза, а има зелка и моркови во изобилие. Има и храна за да се живее.
А мракот, како ситен песок раштркан во Мариупол е производ на крвниците од Кремљ на чело со Путин. Џелатите на војната, како духовни водачи, уринираат по украинските тела. Турбилентни времиња и трагични настани само наизглед се случуваат некому друг, а на овие простори, кајшто луѓето навикнаа да не ги одминува ниедна несреќа, доаѓаат како вести на кого лично никому не му е грижа. Додека неволјата не ни зачука на врата, проблемите се на некои други луѓе и на некои други народи кои немаат врска со нас. Ама рековме: несреќата е како вода во природа – цела е поврзана како океан од несреќа.
Во моите секојдневни комуникации со луѓе, во Македонија не се чувствува рамнодушност. И кога ние обичните луѓе ќе се најдеме насреде геополитичка војна – како што се најдоа граѓаните на Украина денес – без разлика дали „чашата до пола е празна или до пола полна“. Чашата ќе биде скршена. Не се исклучени провокации, кошкања и етнички тензии и тука, во нашата држава.
Од она што читам, гледам дека официјален Вашингтон е на наша страна, како што на наша страна е и официјален Брисел. Сега е на потег Владата. Прво, мора да ги заштити своите луѓе кои се на барикадите: оние луѓе кои се во јавниот простор, оние кои се изложени на перманентен атак од ботовите кои се диригирани од десничарските центри: ВМРО-ДПМНЕ и Левица со нивните подружници. Ние како земја јасно се одредивме за Европа и Запад. Тоа е мнозинскиот дел и потенцијал на оваа земја, а овие две подружници се потенцијална закана за сите. Спремни се на сè само за да се доберат до власт.
И во таа смисла, стратегиите мора да се одвиваа одлучно. А одлучно значи кординирано: рамо под рамо со Вашингтон, Брисел и Северна Македонија со нивните претставништва тука, во Скопје и на целата територија. И најважно – нашите граѓани.
Оти немојте да се лажеме: ако падне Украина значи и војна на Балканот. Уште денес од Белорусија ни испраќаат пораки дека следна после Украина е Молдавија и Грузија. Потоа би имале и воени конфликти на Балканот, потенцијална закана ќе биде Босна и Херцеговина.
Апелирам на будност: ако мечката тропа на една врата, ќе тропне и на друга. Реков погоре: несреќата е како вода во природа, цела е поврзана како океан од несреќа.
