Украинскиот претседател Володимир Зеленски во своето обраќање до украинските граѓани истакна – Милиони наши луѓе постојано се прогласуваат херои. Некогаш – обични Украинци, а сега – борци.
Обраќањето го пренесуваме интегрално.
„Во ова видео сакам одделно да им се обратам на украинските градови и на храбрите луѓе од овие градови. На слободниот југ на Украина, каде што сонцето сјае само за посакуваните гости, а не за случајните „туристи“ на тенкови. До Бердјанск, Каховка, Енергодар, Мелитопол и, се разбира, Херсон.
До Херсон, каде што денес видовме како робови пукаа по слободни луѓе. Робови на пропагандата што ја заменува нивната свест. Робови кои се навикнаа сите да ги пакуваат во полициски комбиња. Дури и бабичка со чист бел плакат. Па дури и девојка со лист А4, на кој е испишан само еден збор – „мир“.
Овие робови испратени од Русија никогаш не виделе толку многу слободни луѓе на плоштадите и улиците. Никогаш не виделе илјадници луѓе кои не се плашат од нив, од робови со оружје во рацете. Робовите волјата ја доживуваат како дивјаштво, како опасност. Тие се исплашени. Страв кој пропагандистите знаат да го претворат во омраза. А потоа – пукање во мирни слободни луѓе.
Херсон, држи се! Никогаш нема да ги заборавиме овие снимки. Снимки од вашиот град. Сите бевме заедно со вас на вашиот плоштад и улици. 40 милиони Украинци од нашата држава. Милиони и милиони Украинци во светот. Сите ве видовме како стоите. Какви сте. Сите почувствувавме колку вие сакате да си ја вратите слободата. На земјата, каде што, гледајќи го Млечниот Пат, Чумаците тргнаа по сол, на непријателите нема да им биде слатко.
И штом ќе се пробиеме до вас, црна лента го чека секој окупатор кој пукал во мирните жители на Херсон само заради сино-жолтата боја.
А истото ги чека и белите од стравот на руската војска, кои денеска беа протерани во Енергодар. Мирните Украинци ги избркаа со голи раце.
Црна лента ќе имаат окупаторите во Бердјанск, Мелитопол и Каховка. Секаде каде што окупаторите го заробуваат нашиот народ. Тие што мислат дека го организираат отпорот. Но, кај нас не е Русија. Запомнете. И тука нема потреба да се организира отпор. Отпорот за Украинците е сопственост на душата. И навистина сакам вие, сите наши Украинци на југ, никогаш ниту за момент да не помислите дека Украина не ве памети.
Секогаш кога ви е тешко, кога ве боли, кога давате отпор и покрај се, ве молиме знајте дека нашите срца се скршени во овој момент, бидејќи не сме во ваша близина.
И го молиме Бог да ве поддржи додека не можеме да ги избркаме туѓинците. Ова е подвиг што протестирате. Среќа е што имаме такви луѓе. Што сите ние сме Украина.
За време на оваа инвазија, милиони наши луѓе постојано се прогласуваат херои. Некогаш – обични Украинци, а сега – борци. Мажи и жени кои стануваат за нашата држава. Насекаде: на југ, на исток, на север, во центар, на запад и во странство. Стануваат така што на непријателот не му се верува. Тој не верува дека тоа е навистина реалноста.
Но, ние ќе ги натераме да веруваат. И ќе ги натераме да се сетат дека немаат пат до нас.
И никогаш нема да биде. До Кијив, кој храбро и величествено стои над Днепар. До Харкив … Гордиот, уреден, образован Харкив. Кој тие го напаѓаа, а тој никако не им се покорува. Чернигив. Антички! Чернигив, кој уште од времето на ордата не знаел такви ѕверства, кои сега ги доживува од руската војска.
Суми, Охтирка и Лебедин … Изјум, Дергачи … Волноваха, Попасна … Бородјанка, Гостомел, Макарив … Миколаив …
Мариупол! Вреден и чесен град! Мариупол. Кој окупаторите едноставно го уништуваат. Го уништуваат до пепел. Но, што ќе ги надживее нив сите. Незначителните робови кои не знаат да се грижат за сопствената земја. За сопствените луѓе. И одат и кај туѓи.
Се бориме за секој Украинец! И ние се сеќаваме на сите! На секој и на секоја сме им благодарни. Како на луѓето, така и на овие прекрасни градови.
Како и на Лавов, како и на Франкивск, Хмелницки, Черновци, Тернопил, Луцк, нашиот Ужгород … Кропивницки, Запорожје, Днипро, Криви Риг … Виниција, Ривне … Черкаси, Полтава … Одеса!
Оние кои можеби ретко се спомнуваат во говорите. Но, кој се грижи за нашата заедничка иднина. За Украина. И за слободата – за секој од нас. Кој прифаќа луѓе кои биле принудени да ги напуштат своите домови. Кој работи за одбрана. Кој праќа хуманитарни производи. Кој ги сместува евакуираните бизниси. Кој лекува, кој помага. На сите нас, а со тоа и на самите себеси.
Голем народе на голема Украина!
И ова не случајно го велам – голема Украина. Затоа што апелирам до сите во нашата држава и до оние во странство. Во градовите и селата. На слобода и привремено под окупација. На Крим, во Доњецк, во Луганск. Каде што исто така мора да се борат за слобода и да не чекаат.
Се обраќам до сите Украинци. Каде и да сте. Направете се за да ја заштитите нашата држава.
За спасување на нашиот народ. Борете се. Војувајте и помагајте. Бркајте ги овие робови! Бркајте ги окупаторите! За Украина да живее. И сите ние заедно со неа.
Слободна и мирна. Која ние толку многу ја сакаме.“
