пишува: НЕНАД ЈОВАНОВИЌ
Утрово ја читам госпоѓа Жаклина Лазаревска, пратеничка во Собранието од редовите на СДСМ, објаснува жената како ВМРО-ДПМНЕ во 2012, со Законот за плати, им ги укина категориите хранарина и патни трошоци кои од тогаш до сега се дел од ПЛАТАТА на сите просветни работници – патувале или не патувале подалеку од 2 км. оддалеченост од работното место.
Потоа, госпоѓата Лазаревска, аргументирано објаснува и тоа се гледа дека, премногу очигледно и вистински: сака Владата да им ги удоволи барањата на просветните работници. За оние, пак, кои се љубопитни за аргументите на пратеничката Лазаревска, можат да го погледнат нејзиниот Фејсбук профил.
А, сега, ние, да се вратиме на денешниот љубилеен (срамен!) ден, среда, „27-ми април 2017“ година, ден познат по лошо, а тоа е агресијата на популистичкиот и насилнички режим на Груевски и ВМРО-ДПМНЕ, како и упадот во Собранието.
Имено, не е на одмет уште еднаш да ги повториме вистините на кои на сите им дојдоа до глава. Тоа се вистини како популистичко-насилничкиот режим влегува во декадентна фаза и насилство.
Што значи тоа во пластичен превод? Значи брутално, гадно, мизерно и ниско – а како може поинаку? Така популистички режим се разградува и руши. На крајот, популистичкиот режим на Груевски, на денот кога умре, а тоа е 27 април 2017 година, се обиде и да убие. На популистички режим сосема му е сеедно дали ќе умре или убие. Практично, за такви политички партии овие две категории се потполно исти: убиј или умри, за нив тоа е сосема неважно. Практично, за нив тоа е едно те исто.
На 27 април 2017 година се случи ерупција во Собранието, на смртна постела се прпелка смртно ранетиот Мордор. А кој на улиците остана да го брани? Само оние кои беа негова природна клиентела: уличари, просјаци, битанги на изнајмување, угледни локални лунатици, по некоја седикоса бабарога од едниот или од другиот пол, и во целина тоа би било сè.
Денес, таквите, ВМРО-ДПМНЕ ги нарекува „уставобранители“. Тие, имено, што Груевски или Големиот Инквизитор ги мрази од дното на душата, тие што Груевски ги инструира од Виена – преку мобилен телефон – да влезат во Собранието. Тие насилници кои Груевски ги презираше, оти ако беше обратно, никогаш тоа немаше да им го направи: да ги нахушка или им нареди, сосема сеедно, да влезат во Собранието и убијат.
На популистички режими и популистички партии, најголемите битанги се последните бранители на „вистинските вредности“. За, на крајот, откако ги осудија, тој што им нареди да влезат во Собрание, тој ги испра рацете од нив.
На 27 април 2017 година, почитувани пријатели, се случи ненормален луна парк на „патриоти на навивање“. Од друга страна, би морал да напишам и збор два што значи тоа популистички режим: тоа е, драги пријатели, кога само една партија има право на синтагмата „народ“; и кога таа вели „народ“, таа не мисли на сите жители во државата, јок, море, таа мисли само на своите, а оние другите, тоа се „отуѓени елити“. Значи, популистичките партии ја употребуваат синтагмата „народ“ исклучиво за своите гласачи. Нив, други луѓе или граѓани не ги интересира. И затоа Груевски беше испратен во „стратосферата“ благодарение на Шарената револуција, бидејќи не беше расположена тој да им ја мери веродостојноста на поддржувачите на гласови.
Денес, пет години подоцна, се креира повторно иста атмосфера во која крајниот домет е да се заврши на исто место од кое почна сè. А тоа е некој следен 27 април во кој повторно ќе се вратат истите оние кои го инсталираа тој фамозен датум, истите оние кои се задолжени за сета брука и несреќа во историјата на оваа земја. Се генирира иста политичка атмосфера последниве пет години, така што идејата е повторно најлошите меѓу нас да ги преземат „јавните работи“ онака како што завршија. А завршија во пуч, раскрвавени глави и со обид за убиство.
Наивно е да се мисли дека ако еднаш се напрвил таков преседан, со сигурност ќе се направи уште еднаш. И верувам, како тогаш, така и денес, граѓаните на оваа земја тоа нема да го дозволат. Односно, на крајот на краиштата сè е на граѓаните. Или ќе продолжиме со европеизација, пристојност и дијалог, или повторно ќе го оживееме чудовиштето од Мордор.
Текстот е личен став на Авторот. Сите права се задржани
