ПР содржина
Кога се зборува за случајот „Мазут“, најчесто се зборува за милиони евра.
167 милиони.
880 милиони.
30 милиони профит.
36,5 милиони евра добивка.
Но постои и друга страна.
Луѓето кои беа опфатени со истрагата.
Осомничените во текот на постапката беа под мерки, а дел од нив поминаа и во притвор.
Компаниите поврзани со случајот исто така се соочија со ограничувања во функционирањето.
И тогаш доаѓа одлуката на обвинителството: истрагата се запира бидејќи не се обезбедени доволно докази дека осомничените ги сториле кривичните дела за кои биле сомничени.
Државниот јавен обвинител Ненад Савески застана зад одлуката и оцени дека подобро е истрагата да биде запрена кога нема доволно докази, отколку да се поднесе обвинение кое подоцна би резултирало со ослободителна пресуда.
Но што се случува со последиците од самата истрага?
Професорот Гордан Калајџиев во повеќе јавни настапи го отвори токму ова прашање.
Ако човек поминал време во притвор, ако фирма била под мерки, ако угледот бил нарушен, а на крајот нема обвинение — кој ја презема одговорноста за последиците?
Тоа не значи дека никој не смее да биде истражуван.
Секој сомнеж за криминал во јавниот сектор мора да биде проверен.
Но истрагата има смисла само ако на крајот може да се потпре на докази.
Во спротивно, останува опасноста од една поинаква неправда: човекот или компанијата да бидат осудени во јавноста и пред да бидат осудени на суд.
А токму во случајот „Мазут“ обвинителството на крајот не најде доволно докази за кривичните дела што им биле ставени на товар.
