пишува: ЏАБИР ДЕРАЛА
Непосредно пред локалните избори, имам потреба да напишам и нешто како граѓанин, а не само како автор, присутен во медиумите, и учесник во изборниот мониторинг. Ќе го искористам моето право како граѓанин, да го изнесам моето сопствено мислење, во ноќните часови, вон работното време, кое денеска (15 октомври) ми траеше многу пократко од претходниот ден – „само“ 13 часа.
Во само неколку кратки цртички…
Тешка мрза
Со години наназад ја гледам таа тешка мрза кај сѐ поголем голем дел од политичките, интелектуалните и медиумските кругови. Да, мрза. Мрза да научат нешто повеќе за тоа што се случува во општеството и во светот. По долгото самозадоволно гледање во сопственото огледало, потонати во неинформираност и незнаење за светот околу нив, тие станале арогантни и цинични кон сѐ околу нив. Одбиваат да се мрднат од дното на тоа млако мочуриште што сами го создале и се трудат да го прошират насекаде околу себе, да ја потопат целата паланка во која живеат.
Лицемерие, умисленост и комплекси
Некое време, мислев дека за тоа е виновен (само) режимот на Груевски. Ми требаше доста време да сфатам дека простачкиот, криминален „поредок“ што го воспостави криминалната Фамилија им беше само уште еден извонреден изговор на квази интелектуалците и политичките (и бизнис) опортунисти да ја негуваат приземноста и примитивизмот.
И да заглават во бескрајно лицемерие, умисленост и комплекси. Да создаваат што е можно потесни кругови и да се обидуваат на другите да им се продадат како елита. Мали, глупави и гротескни кругови кои меѓусебно се потценуваат, озборуваат и презираат, но секако меѓусебно се признаваат дека се елита. Каква паланка е тоа!
Цицање пари
Цицаат парички од високобуџетни проекти кои никогаш не успеваат и не биле предвидени да успеат. Разни лица имаат. Партиски, медиумски, академски, тинк-тенковски, уметнички, активистичко-енџиовски, естрадни, бизнис, туристички… па разни комбинации од сите заедно… Важно, да се вртат пари. А парите за што им служат? За да се обезбеди што е можно потешка завеса околу нивната мрза, ароганција, комплекси и незнаење.
Закржлавени духови
Со две-три финти и стилски фигури го поминуваат целиот живот. Мозокот и духот им се закржлавени. Нема ништо вредно за почит во нив и во сѐ што направиле во текот на целата своја лажна кариера. Буквално ништо.
… професори, академици, поети, музичари и писатели покриени со пајажината на заборавот од почетокот до крајот на животот… незнајковци, грубијани и простаци кои цел живот се на функција (политичари)… бизнис (не)луѓе кои ништо сами не заработиле во животот… новинари, уметници, уредници, филмаџии, експерти за цврстината на срамните влакна, свештени лица без образ, без’рбетни „херои“… искомплексирани фашистчиња што се продаваат како патриоти… приглупи буржуи, итри селанчиња и паланечки помодари… елита. Елита? Слободно опцујте сега, заслужуваат. Знаете што имаат заедничко? Незнаењето и ароганцијата. Едното го храни другото и само растат – и незнаењето и ароганцијата.
Има оваа земја луѓе
И тие учествуваат во создавање на политичката култура во оваа земја. Среќа што не се единствените. Има оваа земја луѓе високо качени над мочуриштето што го создаваат овие мрцини.
Обични апаши. Живеат врз грбот на луѓето со поколенија, од поствоените национализации, до тешкиот грабеж во првите години на транзицијата и военото профитерство од постјугословенската кланица.
Имаат уште нешто заедничко овие ненаситни дембели: завидливост. Тоа им помага да опстанат и да му напакостат на секој што вреди, што е скромен и што со труд и борба постигнува нешто во животот – за себе и за другите. Прво го користат секој таков, а потоа го распнуваат на првиот крст.
Биволици и биволи
Тапоглави биволици и биволи што остануваат само на површината од тоа што може да значат поимите од чија (зло)употреба живеат.
… цивилизација, демократија, култура, уметност… зелени вредности, мултикултурализам, социјална правда… антинационализам, прогресивност, хуманизам и хуманост…
Ништо не знаат за тоа, ништо не чувствуваат за тоа. Попрво, длабоко во себе ги презираат сите човекови достигнувања на умот, духот и науката.
Но знаат како на најбрз и најлесен начин да се доберат до позиција и да проживеат еден живот во материјално изобилство, продавајќи вредности кои не ги разбираат, не ги практикуваат и не се согласуваат со нив.
Страста не ја разбираат. Тоа за нив е само физичка дразба во средниот дел од телото.
Кога во едно општество доминираат овие креатури, не само што ништо нема да се помрдне, туку сѐ ќе стагнира и ќе се уназадува. Залудни ќе бидат, донкихотовски, борбите. Залудна ќе биде таа искрена, посветена и напорна работа за добробитта на луѓето. Тие знаат дека мораат да победат, бидејќи поразот за нив ќе значи исчезнување на привидот – нивното незнаење и ароганција ќе бидат разобличени.
Одлична публика – „разочараните“
А имаат одлична публика. „Разочараните“. Знаете што?
Преку глава ми е од оние што одвај чекаат да се разочараат од сѐ. Така им е полесно да ја прикријат сопствената неспособност и недоветност. И сите што молчат и слегнуваат со рамениците.
Одете сите по ѓаволите. Дембелана. Без доблести и вредности.
Текстот е личен став. Дозволено е преземање, според лиценцата Creative Commons 4.0 (дозволено преземање, со линк до изворот).
