Пишува: СОТИР ГAБЕЛОСКИ
Предлогот само што стигнал до Влада, а ВМРО ДПМНЕ се „удри“ на протести. Денес сето тоа наликува само на про-руско движење во период кога во Украина се случуваат хорори.
Опозицијата е за критикување. За голема критика. Францускиот предлог само што беше доставен до Владата и без да го видат, како што изјави Мицкоски, го отфрлија.
Во период на историја, на стратешки момент опозицијата сè врзува со избори. Работите одат до таму што лидерот на ДПМНЕ вели дека ќе се повлече од барањата за избори доколку се прифатат измените кои се однесуваат на предлогот. Изборите се релативизираат со можен датум за преговори за влез во ЕУ. Ако доаѓањето на власт на Мицкоски е најважната работа, за мнозинството граѓани приоритет е ЕУ.
Вредностите во нашето општество се извитоперилe до фаза на непрепознатливост. Ако нашите родители нè советувале да учиме, да напредуваме и така да придонесеме за нашата држава, денес херојство и придонес за државата се покажува преку пироманство. Застрашувачки е она што се случува на протестите од ДПМНЕ и Левица. Тука нема простор за разумно објаснување, само емоција и извитоперени верувања за тоа како се унапредува државата.
Во однос на предлогот кој ни гарантира почеток на преговори се однесуваме како вакви можности да имаме безброј. Не, ова е единствена шанса и ако кажеме „Не“ тогаш тоа е „Не“ кон цела Европска Унија. Тоа е пораз за нас и ќе претставува стратешка грешка.
Гледајќи ги нештата од друг аспект ЕУ можеше да не овозможи преговори без решавање на проблемите со Бугарија. Така бевме заглавени со Грција се до Договорот од Преспа. ЕУ денес ни дозволува, под одредени услови, да го отпочнеме процесот и паралелно да комуницираме со соседот Бугарија за да се надминуваат несогласувањата.
Друг аспект е што документот кој е познат како „Француски предлог“ е исклучително сложен документ кој само искусните дипломати го разбираат. Ретко кој од сите нас суштински можат целосно да го разберат текстот на документот за да кажат дека се задира во јазикот и идентитетот. Што можеме тука? Да се потпреме на нашите стратешки партнери, ЕУ и САД, и да го извадиме максимумот од оваа можност.
Да ги погледнеме нештата од сите можни аспекти, но да не дозволиме емоциите да не понесуваат кога јазикот и идентитетот ги „забарикадиравме“ уште со Преспанскиот договор.
