пишува: БИЛЈАНА АРСОВСКА
Убавината е полоша од виното, го опива и поседникот и набљудувачот. – Олдос Ленард Хаксли
„Еј, ги виде оние новите ролери за лице?“ Ме прашува колешката, а јас со мојата бујна визуелизација пробувам да проектирам како би изгледале ролери (или ролерки) што се ставаат на лице.
„Не знам за што ми зборуваш“ – ѝ велам, како најнормален одговор што можам да го дадам на прашањето. Дваесет минути и една цела презентација подоцна, дознав дека ролер е всушност масажер за лице којшто прави чуда на кожата и ја подмладува како со магично стапче. Како човек (не се осмелувам да кажам ‘жена’ во случајов) што во животот нема купено ноќна крема за лице, најпрво се почувствував тотално неженствено и неинформирано. Не знам што е тоа серум, ролер, коензим Q10, ампули со хијалуронска киселина (благодарам, google) и сè друго што претставува уште еден чекор од дневната рутина за убавина којашто сè повеќе жени ја практикуваат.
Јас сум син на татко. Никогаш не сум сакала шопинг. Се сеќавам како секојпат кога бев принудена да одам во трговскиот центар со мајка ми и сестра ми, земав по неколку парчиња облека и одев во соблекувална без да пробам ниту едно од нив. Само си седнував и чекав да помине извесно време, а потоа излегував и велев ‘ништо не ми се допадна’.
Убавината – пред општеството да ми ги сервира стегите на конвенционалните критериуми – јас, како дете кое на светот гледаше низ розеви наочари, ја забележував кај секој и секаде. Две декади и нешто подоцна, сè уште им противречам на фабрикуваните идеали кои ги преплавуваат медиумите а со тоа и нашите глави. Луѓето честопати велат дека убавината е во окото на набљудувачот. Во време кога на надворешниот изглед му е дадено круцијално значење, најослободувачка одлука што може да ја направиме е да сфатиме дека ‘набљудувачот’ сме ние самите, а не таму некој. Само кога ќе го направиме тоа, ќе можеме да воочиме дека убавината е сеприсутна за оние кои имаат очи да ја забележат.
Убавината – како слободата, како вистината, како љубовта – е вроден човечки копнеж. Таа ни е потребна во нашиот живот. Ја посакуваме. Секој еден ја има потребата да ја изрази. Проблемот е во тоа што типот на ‘убавина’ којшто го наметнува модерното време е убавина којашто е срамнета, плитка, чисто естетска и површна. Консеквентно, повеќето се во постојана мисија да постигнат некој замислен идеал – тоа го бараат преку непрекинливо купување на разно-разни продукти кои ветуваат дека ќе нè доведат еден чекор поблиску до совршенството.
Глорија Стајнем, авторка на делото Револуцијата одвнатре вели дека перфекционизмот е интернализирано угнетување. Со други зборови, идеализирање на совршенството може да нѝ донесе само негативни последици. Не е возможно да се сакаме себеси искрено, моќно и вистински додека креираме маска на совршенство. На крајот на краиштата, зарем не ви се досадни совршените работи?! Лице без ниту една брчка. Извајано тело без лузни. Живот без пречки на патот… Во исто време, зарем не ве загрижува тоа колку сè повеќе жени личат на најбогатата продавачка на шминки во светот – Кајли или како и да беше нејзиното име?!
Јазот помеѓу убавината што ја посакуваме и убавината што нѝ е наметната од околината, е онаа ‘празнина’ што неуморно сакаме да ја пополниме. Тој јаз нè прави слаби пред капитализмот и нè мотивира да купуваме повеќе, да не можеме да одолееме на новолансираниот продукт затоа што некој ‘инфлуенсер’ објавил дека токму тоа ќе нѝ ја поправи фалинката што ја забележуваме кај себе секојпат кога ќе се погледнеме во огледало. Но, тој јаз не може да се пополни со индустријализирана убавина, затоа што индустријализираната убавина, всушност, не е убавина.
Помислете како реагирате односно перципирате уметност. Кога ќе видите убава слика, не се восхитувате само на нејзиното платно, нели?! Убавината не ја гледаме во правоаголниот облик ниту во острите рабови на сликата. Таа е прекрасна поради нејзината суштина; начинот на кој прави да се чувствуваме, што има да каже, нашето индивидуално интерпретирање на истата – и да, нејзината естетика. Убавината е кулминацијата од сите овие работи. Исто како уметноста, таа не може да се стандардизира. Таа не е површна, не е беспрекорна. Таа е… автентична.
Индустријата за убавина се развива правопропорционално со нашата загриженост за тоа како изгледаме и нашето опседнато следење на трендовите преку купување нови работи. Трендовите се маскирани во ‘грижи се за себе’ пароли и слични пропагандни материјали кои го насочуваат нашето внимание кон физичкиот изглед на сметка на нашиот ментален, емоционален и спиритуален развој. Крајниот резултат се луѓе коишто поставуваат сè помалку прашања, речиси и не размислуваат критички кон она што им е сервирано како ‘убаво’ и сè поретко своето време го инвестираат во развивање на индивидуално ниво.
Ако сте вие набљудувачот, дали вашите очи на светот гледаат низ призмата на општествените идеали, или можеби на работите гледате преку своите стравови и несигурности? Или, можеби, на светот гледате преку својата убавина? Изборот е секогаш наш. Ако се гледаме себеси како убави, ако сме способни да погледнеме подлабоко во себе и да ја забележиме сопствената убавина, тогаш многу лесно ќе умееме да ја воочиме и туѓата. Ако убавината е во окото на набљудувачот, тогаш она што е за нас убаво зборува многу за тоа кои сме ние и колкави се нашите ограничувања.
За свеж и блескав изглед: пробајте со 8 часа сон и мраз ладна вода наместо 20-те тоници за лице. Или прошетка во природа. Здрав појадок. Чај со мед, лимон и ѓумбир наместо детокс чај за слабеење. Ролери за возење наместо ролер масажер за лице. Пилатес. Медитација. Искрен, интелектуално стимулирачки, посочен-и-од-Lancôme-сјај-за-усни разговор со личност чиешто друштво ви годи. Убавината најдете ја во работите коишто не излегуваат од мода. Едуцирајте се за фабрикуваниот идеал што нѝ го наметнува виртуелниот свет. Критички пристапете кон секој нов продукт којшто индустријата за убавина нѝ го сервира.
Брчките на лицето се сведоштво дека една личност се смеела, плачела, поминала убави и лоши моменти. Чувствувала, сакала, се борела, се грижела… Тие 3-4 вишок килограми се знак дека некој ужива да јаде паста и десерт и да пие вино со саканите. Таа лузна на ногата е потсетник на едно исполнето и безгрижно детство во кое секој ден е нова авантура. На брчките, облините на телото и лузните може да гледаме како недостатоци или како потсетници за еден исполнет живот. Од нас зависи.
Убавината – онаа вистинската – не е површна, а е видлива само за оние коишто умеат да погледнат подлабоко и подалеку.
Специјално за ПРВАТА ЛИНИЈА. Сите права се задржани. Текстот е личен став на Авторката.
