Сите гледаат што носи Русија во Украина и што сака да донесе во другите европски земји. Целосен презир кон поединци, кон цели народи. Руската држава толку ги презира дури и сопствените граѓани што тињ не ја разбираат вредноста на човечкиот живот. Руските војници убиваат и умираат како да не се луѓе, туку само прашина. Прашина под нозете на сопствениците на Русија, истакна украинскиот претседател Володимир Зеленски во своето обраќање.
Обраќањето на Зеленски го пренесуваме интегрално:
„Секоја година на 1 јуни го славиме Денот на детето. Посебен ден кога возрасните посветуваат посебно внимание на правата на децата, безбедноста и развојот на нашите деца. Но, од 24 февруари кај нас се се смени. И буквално секој ден сега за нас е ден на заштита. Заштита на сите наши луѓе, деца, нашата иднина. Заштита на слободна земја во која секое дете ќе може, кога ќе порасне, да живее таков живот каков што ќе посака. Без принуда и угнетување.
Сите гледаат што носи Русија во Украина и што сака да донесе во другите европски земји. Целосен презир кон поединци, кон цели народи. Руската држава толку ги презира дури и сопствените граѓани што тие не ја разбираат вредноста на човечкиот живот. Руските војници убиваат и умираат како да не се луѓе, туку само прашина. Прашина под нозете на сопствениците на Русија.
Принципите на нашиот живот се сосема различни. И иако животот се промени со почетокот на војната, нашите принципи остануваат исти. Секој човек е важен. Ова е главното нешто што не разликува од окупаторите.
Во текот на 98-те дена од руската инвазија, во нападите на окупаторот беа повредени 689 деца. И ова се само оние за кои знаеме. Сè уште ги немаме сите информации од територијата која во моментов е окупирана. Но, од она што денес е познато – повредени се 446 деца, загинале 243 деца. Уште 139 исчезнаа.
Се вели дека човечката свест не перцепира големи бројки. Колку е поголем бројот, толку му е потешко на човекот да сфати што стои зад него. Уништени семејства. Мали личности кои немаа време ни да видат каков е животот.
Како малиот Денис од Житомирската област, од селото Малинивка, кој загина со целото семејство кога руски авион фрли бомби врз селото. Денис имаше помалку од две години.
Како Степан од селото Нови Петривци, Кијивската област. Имал неполни три години кога руско убојно средство го погодила дворот. Момчето е смртно рането.
Како Ања од Буча, Кијивската област, таа имаше 14 години. Таа беше убиена кога руската војска пукаше во минибус на патот. Луѓето само се обидуваа да се спасат. Ања била во тој автомобил со мајка ѝ и баба ѝ. Сите загинаа.
Полина, немаше ни две години. Руски тенк удри во куќа во Бородјанка. Обична куќа. Директен удар. Полина почина.
Арина, Миколајивската област. На 5 март таа се здобила со рани од шрапнел како последица на артилериско гранатирање, окупаторите го нападнале вообичаениот станбен сектор. Таа почина во болница. Сега, во јуни, Арина би можела да има 4 години.
Свјатослав од Одеса, тој имаше 15 години. Тој беше убиен од ракетен напад на Русија врз студентски дом. Тоа се случи на 2 мај. Неговото тело е извлечено од урнатините на куќата.
Алиса од Охтирка, Сумската област. 7 годишно дете. Таа загина на вториот ден од војната од големи размери како резултат на руско артилериско гранатирање. Окупаторите едноставно ги напаѓале куќите.
Никита од градот Изјум, Харкивската област. Имаше три години. Ноќта на 3 март тој беше убиен во руски воздушен напад врз градот. Вкупно девет лица загинаа таа ноќ.
Две сестри – Варвара и Полина од Мариупол. Варвара имаше 14 години, а Полина 11. Тие загинаа како резултат на руското гранатирање на станбена зграда.
Именував само десет деца од списокот од двесте четириесет и три. И тоа не се само бројки. Секоја линија е посебен свет што беше уништен од руската армија.
На оваа листа има и такви за кои воопшто ништо не се знае, па дури ни името … 243 деца! Вечен спомен на секој и на секоја на кои животот им го одзеде руската војна против нас, против Украинците, против Украина.
Околу 12 милиони наши граѓани беа принудени да ги напуштат своите домови поради војната. Повеќе од 5 милиони заминаа во странство. А огромното мнозинство од нив се жени со деца. Ќе направиме се за да можат да се вратат дома во Украина.
Русија, исто така, води конзистентна криминална политика на депортирање на нашиот народ. Насилно извезува и возрасни и деца. Ова е едно од најужасните воени злосторства на Русија. Вкупно досега се депортирани повеќе од 200.000 деца од Украина. Тоа се сирачиња од сиропиталишта. И деца со родители. И деца разделени од нивните семејства.
Руската држава ги распрскува овие луѓе по целата нејзина територија, ги населува нашите граѓани, особено во оддалечените региони. Целта на оваа криминална политика не е само да се крадат луѓе, туку да се натераат депортираните да заборават на Украина и да не можат да се вратат.
Но, мора да најдеме одговор и на овој предизвик. И да се осигураме за тоа сите оние кои убиваа, мачеа или депортираа Украинци да одговарат за своите дела.
Неизбежноста на казната е принцип на кој Украина ќе ја научи Русија. Но, пред се, мора да ја научиме на бојното поле дека Украина нема да биде освоена, дека нашиот народ нема да се предаде, а нашите деца нема да станат сопственост на окупаторите.
Денес потпишав два нови укази за доделување награди на нашите херои. Наградени беа 380 учесници во воените дејствија. Севкупно, од почетокот на целосната војна, веќе 17 илјади 86 бранители на Украина добија ордени и други награди.
Благодарение на сите оние кои ја бранат нашата држава, нашиот народ, нашите деца, можеме да бидеме сигурни дека Украина има сè, има иднина.“
