Желбата за враќање на некое изгубено време, истражувањето низ остатоците од колективнитеи личните сеќавања, врежаните слики кои оживуваат во фантазијата со тажен крик дека нештата коишто биле добри, завршиле, се нарекува носталгија, иако неретко не е само тоа. Тоа е често копнеж или вресок по нешто што во меѓувреме се уништило, изумрело, без идеја да се сочува како трајна вредност, или без цел да се претвори во подобро, поинакво, ама со ист квалитет.
Во последно време, во овој контекст, се зборува и за брутализмот како еден навистина фасцинантен период во архитектурата, а кој е толку присутен во Скопје (и во светот, се разбира), што денес навистина боли неговото отсуство.
Фотографката Ерина Богоева, во изјава за Фронтлајн вели дека е фасцинирана од брутализмот и од уметнички аспект, па голем дел од нејзината професија ја посветува токму на овој естетски израз.
„Како уметник, сметам дека значењето на брутализамот (како правец) е огромно, бидејќи претставува иновативност и креативност на едно сосема ново ниво – дотогаш несвојствено за уметноста, особено заради користењето на натур бетонот како основна градбена ќелија на правецот. За Скопје пак, брутализамот има и значење повеќе. Таа иновативност и креативност биле искористени за нова изградба на градот откако бил разрушен, односно со тогашните најмодерни методи, Скопје се кренал како феникс од прашината на земјотресот. Она што мора ние да го направиме е да го одвоиме брутализамот од историско- политичкиот контекст на времето во кое бил створен, и повеќе да го цениме од уметничкиот аспект на тоа што претставува тој“, вели Богоева.
Изјавата на Ерина Богоева е дел од текстот со наслов: „Игнорирањето на брутализмот во Скопје, боли до срж“.
Т. Иванова
Поврзано:
