Тим астрономи ги забележал досега најоддалечените галактички јадра кои се спојуваат, видени како што биле кога универзумот бил стар помалку од милијарда години. Двојката од активни галактички центри, наречени квазари, е единствениот потврден пар забележан за време на „Космичката зора“.
Двете многу црвени галаксии беа забележани од тим со помош на Hyper Suprime-Cam на телескопот Субару со поместување на црвено од z = 6,05 (што покажува дека се гледани како што биле пред повеќе од 12 милијарди години). За просечниот гледач, тие изгледаат како ништо посебно: неколку бледи црвени дамки на слика која блеска со поблиски галаксии и ѕвезди. Но, последователните спектроскопски слики на предметите им помогнаа на истражувачите да утврдат дека парот квазари е изворот на светлина. Истражувањето на тимот беше објавено во The Astrophysical Journal Letters и придружниот труд е прифатен за објавување на AAS Journals.
„Неколку стотици квазари се сега познати во раниот универзум, но ниту еден од нив не е пронајден во пар. Ова е спротивно на наивното очекување од стандардната теорија на космологијата, која сугерира дека универзумот еволуирал преку чести спојувања на галаксии, што природно би резултирало со спојување на квазарски парови забележани низ универзумот“, изјави Јошики Мацуока, астроном од јапонскиот универзитет Ехиме и главен автор на студијата, за Gizmodo.
Нашето откритие, додаде Мацуока, го дава првиот доказ за таков пар всушност присутен во Космичката зора и тоа ја поддржува идејата дека универзумот еволуирал преку спојувања.
Космичката зора е временскиот период во раниот универзум кога се формирале првите извори на светлина. Периодот траел од околу 50 милиони години по Големата експлозија до кога универзумот бил стар една милијарда години (сега е стар околу 13,77 милијарди години). Гледањето квазари толку рано во универзумот долго се очекуваше, така што нивното директно набљудување е добредојдено.
Во срцето на овие квазари се црни дупки – региони на време-просторот со гравитациони полиња толку интензивни што светлината не може да им избега. Тоа значи дека црните дупки се местата каде што сите перцептивни инструменти на астрономијата престануваат да имаат моќ, што ја дава основата на астрофизичките теории и симулации. Црните дупки во секој квазар се секоја околу 100 милиони пати поголема од масата на нашето Сонце. Бидејќи масите на дупките се приближно исти, Мацуока рече дека тимот ги нарекува близнаци.
„Иако тоа е само првиот и единствен случај, сегашното откритие покажува дека супермасивните црни дупки и галаксии навистина еволуирале преку спојување една со друга. Тоа ја поддржува нашата стандардна парадигма за тоа како еволуирал универзумот, под силната сила на гравитацијата што влијае на секој дел од материјата“, рече Мацуока.
