На 28 февруари, стадионот на Ливерпул, Енфилд, нема да биде само арена за фудбал. Ќе биде сцена за порака што одамна го надмина спортот. Пред почетокот на саботниот премиерлигашкиот натпревар меѓу Ливерпул и Вест Хем Јунајтед (16 часот), химната „You’ll Never Walk Alone“ ќе биде изведена и на британски знаковен јазик (BSL).
Она што со децении се пее од трибината „The Kop“, овојпат ќе биде „испеано“ и со раце.
YNWA – повеќе од песна
„You’ll Never Walk Alone“ е песна од мјузиклот Carousel (1945), но во 60-тите години ја прославува ливерпулскиот бенд Gerry and the Pacemakers. Од тогаш, таа станува дел од ДНК-то на Ливерпул – химна што се пее во победи и порази, во финалиња и трагедии, во моменти на колективна болка и гордост.
Но суштината на YNWA не е во нотите. Таа е во пораката – „Никогаш нема да одиш сам“.
Кога рацете ја носат пораката
Во рамките на иницијативата за пристапност и инклузија, клубот најави дека химната ќе биде интерпретирана и на британски знаковен јазик, со интерпретатор прикажан на големите екрани на стадионот. Навивачите ќе бидат повикани да ги следат гестовите и симболично да учествуваат во изведбата.
Сликата од 50.000 луѓе што не само што пеат, туку и ги повторуваат движењата со рацете, носи силна симболика. Фудбалот често се нарекува универзален јазик, но ова е чекор понатаму – јазик што навистина ги вклучува сите.
Фудбалот како заедница
Во време кога спортот е сè повеќе индустрија, ваквите моменти потсетуваат дека клубовите се повеќе од брендови. Тие се заедници. Заедници што имаат обврска да создаваат простор во кој секој навивач – без оглед на физичките бариери – ќе може да биде дел од искуството.
И можеби токму затоа YNWA останува толку моќна. Бидејќи не ветува трофеи. Ветува присуство. Ветува заедништво.
На 28 февруари, пред да започне натпреварот со Вест Хем, Енфилд нема само да ја испее својата химна. Ќе ја покаже.
И ќе потсети дека „никогаш нема да одиш сам“ не е само стих. Туку одлука.
Ј. Ѓорѓиоски
