пишува: ЏАБИР ДЕРАЛА
Читањето со разбирање останува голем проблем кај луѓето што пишуваат и коментираат на социјалните мрежи. Без оглед на тоа дали се под влијание на пропагандата или не, дали се ангажирани во трол фабриките или самостојно се „изјаснуваат“, нивото на разбирање за тоа што коментираат е извонредно ниско. Барем во денешно време е лесно да се дојде до информации. Лесно е да проверат дали се работи за информација или дезинформација, а најлесно е да се види дали се работи за вест или личен став.
Телефоните сега се алатки за пристап до безгранични библиотеки со знаења. Целиот свет ни е буквално на дланка. Со оваа проклета корона надвисната над целото човештво, со забавено темпо на живот и работа, луѓето сега имаат барем малку повеќе време да посветат на својата писменост. Можат да направат нешто корисно, да помогнат, да станат почовечни… Ако не заради другите, тогаш заради себе – да изгледаат подобро, пописмено, попаметно. Колку и да мразат, барем да покажат ниво, па да се почувствува човек повикан да одговори.
Зошто не го користат времето за да станат барем малку пописмени и подобро информирани? Или сево ова им е еден голем и бесмислен распуст, кога мозокот ќе го исклучат и ќе им се предадат на глупоста и простотилакот? Овие прашања не се наивни. Напротив. И одговорот не е само во тоа дека се жртви на пропагандата. Сепак се работи и за ниво на писменост и личен интегритет, достоинство… наречете го како сакате.
Веќе одамна се навикнав да гледам дека еден дел од луѓето читаат со предрасуди и многу често не дочитуваат дури ни подолг наслов, а камоли цел текст да прочитаат. Но затоа малку им треба да решат да стават или да не стават лајк само врз основа на името на авторот или изворот на информацијата. Коментираат пред да прочитаат за што се работи, а често се чини дека воопшто и не размислуваат додека пишуваат. Загатка е зошто тогаш пишуваат коментари воопшто. Се разбира, освен ако не се на социјалните мрежи по задача.
Како некоја невидлива рака да ги управува нивните мозоци и прсти, па ги изложува на големата тезга (социјалните мрежи), соголени и осветлени со заслепувачката светлина на онлајн јавноста. Како продавачки на љубов во одминати години, евтина шминка, бесрамни и полуголи, штрбави и искубани, тапкаат во место на исплуканите тротоари на политиката. Апсурдни. Гротескни. Безначајни.
Никогаш не сум можел да ја разберам потребата за експонирање по(д) секоја цена. На онлајн насилниците никако да им стане јасно дека, кога некого ќе опцујат и навредат, кога лажат, всушност, самите се валкаат. Нивната мета останува нечепната, тие самите се дават во помијата.
Нема ништо јуначко во тоа да се биде вулгарен и глупав. Нема ништо чесно во тоа истовремено да се биде вработен во државна или локална администрација, во полиција или во армија, а да се користи јавната сопственост, во работно време, за да се истураат лавини гнасни навреди, дезинформации и закани против некого. Тоа е злоупотреба, рамно на кражба на јавни пари. Го гледа ли тоа некој или живееме во паралелни светови, а само даноците ги плаќаме на исто место?
Срамота и гревота.
ПС. Описменувањето е долг процес, а во него важна улога има читањето со разбирање. Разговор со луѓе кои ништо не разбираат не е разговор. Кога ќе се сретнат мртвите души и разумот, завладува тишина.
