коментира: ЏАБИР ДЕРАЛА
На тревникот пред Собрание беа застанати, чучнати, па и легнати неколку луѓе. Лето, 2014 година. Меѓу луѓето на тревникот стоеше нашата хероина, борка за социјална правда, Лиле Стечајка, како што ја нарекувавме. Во еден миг, дојдоа неколку полицајци и побараа стечајците да си одат. Наводно, причината беше дека не се доволно бројни за да одржат протест. Беа само 17-мина.
Една полицајка неволно ја спроведуваше задачата. Се тргна на страна и тивко ми кажа дека наредбата да ги избркаат стечајците од пред Собрание тешко ѝ паѓа. И мене, ѝ одговорив, се чувствувам засегнат и погоден, јас самиот сум син на работничка што беше технолошки вишок, што во крајна линија е исто. Ние „се пријавивме“ како демонстранти. Ни зедоа лични карти. На лицата на полицајците се гледаше дека им е тешко што го прават тоа. Тој ден, сепак, имаше протест. Имаше протести многу пати пред тоа, многу пати по тој ден. Стечајците само го бараа тоа што им припаѓа, минимална социјална сигурност, додека низ Скопје никнуваа апсурдни градби и споменици кои сите нас нѐ чинеа и сѐ уште нѐ чинат милиони евра.
Правдата, сепак, стаса. Во 2017 година, со првите мерки за исполнување на дел од барањата на стечајците, почна да се решава пробллемот на кој власта на Груевски беше глува цела една деценија. А ни претходните гарнитури не се прославија со решенија на статусот на стечајците, како што ни трансформацијата на општествениот капитал не беше славна епизода од нашето блиско минато.
Во 2017 година, Лилјана Георгиевска (Лиле Стечајка) во изјава за ЦИВИЛ МЕДИА кажа дека повеќе од половината стечајци никогаш нема да ја дочекаат правдата. Починале.
Денеска, читам дека оваа децениска неправда е исправена, 12.000 стечајци добиваат по 8.200 денари до пензионирање.
Искрено се израдував. Можеше да биде многу порано, можеше да биде и многу повеќе. Но, ова е добра вест. Навистина добра вест.
