Светот. Светот стана полека едно големо ништо. Празна топка низ која вредностите се тркалаат, се мачат но никако не можат да паднат – да беше рамна како што веруваат многумина сигурно веќе ќе се испокршеа на мали делчиња.
Но, среќа не е – па вака и тука секојдневно Сизифовски не мачи за да ги исправиме – но на крај од патот ни влепува шлаканица.
Така беше и денес – на денот кога треба да се слави визијата. Или ко јас што љубам да кажам – ДЕНОТ НА ВИЗИОНЕРОТ.
Во срцето на Балканот во едно мало местенце 35km од Солун, пред 150 години се роди еден великан, културен деец, визионер кој во своите погледи имаше обединување, соединување и борба кон неправедностите. Денес е неговиот роденден. И две Балкански држави, народи низ чии териотрии тој чекорел и испишувал историја решија конечно да го слават заедно. Да не се расправаат колку проценти е чив – туку да го прегрнат и да го разберат тоа неговото “Јас го разбирам светот како поле за културен натперавар меѓу народите” – или барем се трудат да го прават тоа – за прв пат да ја стават визијата пред историјата.
Но, ние сме светлосни години далеку од тоа да ја разбереме поентата на кажаното, а тоа се докажа и по чинот на свиркање и исвиркување и викање на роденденот на нашиот најголемиот човек на иднината.
Наместо сите заедно да го прегрнеме човекот и да пробаме после толку многу години да разбереме барем еден дел од неговите визии – ние се расправаме чив е, каков е и за што се борел?
Се борел за идеал – идеал за кој ние и денеска треба да се бориме. Се борел за подобро образование, за суштинска култура, за подобар живот, за слобода. Се борел за вредностите кои ние и те како секој дневно ги забораваме, и се бориме за други толку не битни и толку минливи работи, наместо да мислиме на нашите деца – ние мислиме на нашите баби.
Треба да ги почитуваме корените на дрвото – но да ја негуваме и крошната – оти само така ќе можеме да јадеме плод.
Замислете само – што се би сториле кога би го разбирале светот како што тој го разбирал?
Каде ли би била сега, оваа моја татковина која со години талка низ тунелот барајќи го светлото за излез.
Каде и како би мирисале утрата доколку културно се натпреварувавме со народите? Доколку ни беше важно како и што ќе научат нашите деца?
Би биле сигурно подалеку и не би биле дупка во Европа. Но никогаш не е доцна – да се разбере великанот и да се почне пак – со изгрејсонцето да се создава утрото – и тогаш навистина ќе се роди ново сонце на слободата.
До тогаш наместо културно да се издигаме ќе се убиеме со омраза и поделби и ова поле тука ќе стане мртва точка на Балканот – која секој ќе сака да ја одмине.
Eден мудар човек Отец Пимен денес напиша “Нит наш, нит ваш зашто не го заслужуваме оти не можеме да го разбереме, туку на сите оние што знаат да го раберат светот како што тој го разбираше. Вечен спомен Даскале! – и јас се согласувам со него.
